یعنی چه
ابن مطروح واژهای عمومی یا معنایی در زبان فارسی نیست، بلکه یک اسم خاص (عَلَم) تاریخی است. این نام متعلق به «جمالالدین ابوالحسن یحیی بن عیسی بن ابراهیم مصری» (۵۹۲–۶۴۹ هجری قمری)، شاعر، کاتب و ادیب سرشناس اهل مصر است که در دوران حکومت ایوبیان زندگی میکرد و مدتی نیز در شام به مقام وزارت رسید. جزء دوم این نام یعنی «مطروح» در لغت عرب از ریشه «طرح» و به معنی دورافکنده یا رهاشده است.
تلفظ
این ترکیب اسمی به صورت «اِبنِ مَطروح» تلفظ میشود که در آن حرف مَیم مفتوح (دایهدار زبر) و حرف طاء ساکن است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به سؤالاتی که به این شاعر و کاتب مصری دوران ایوبیان اشاره دارند، «ابن مطروح» است که دقیقاً ۸ حرف دارد. همچنین جزء دوم آن یعنی «مطروح» به تنهایی ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
به عنوان یک نام خاص تاریخی، این عبارت در زبان انگلیسی به صورت Ibn Matruh یا Ibn Matrouh نگاشته میشود.
به فارسی
این عبارت یک اسم علم عربی است و معادل مستقیم مصطلح در زبان فارسی ندارد؛ با این حال ترجمه تحتاللفظی آن «فرزندِ مطروح» (فرزند شخصِ دورافکنده یا رهاشده) میشود و در متون تاریخی به عنوان نام همان شاعر شهیر مصری ثبت شده است.
در قرآن
ترکیب اسمی «ابن مطروح» یا کلمه «مطروح» در متن قرآن کریم نیامده است و هیچگونه کاربرد، ریشه مستقیم یا دلالت قرآنی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل ابن مطروح
ابن مَطروح یک واژه یا اصطلاح عمومی در زبان فارسی نیست، بلکه یک اسم خاص تاریخی (عَلَم) متعلق به جمالالدین ابوالحسن یحیی بن عیسی مصری است. او یکی از شاعران، ادیبان و کاتبان بسیار برجسته و نامدار جهان عرب در دوران حکومت ایوبیان (قرن ششم و هفتم هجری) بود که به دلیل کفایت و فصاحت خود، مدتی نیز در شام به مقام وزارت مَلک صالح ایوبی دست یافت.
شهرت تاریخی ابن مطروح در ادبیات عرب و تاریخ مصر، علاوه بر دیوان شعرش، به خاطر سرودن اشعار حماسی و هجویات نمادین علیه صلیبیون است. شعر معروف او درباره شکست لویی نهم (پادشاه فرانسه) در جنگ صلیبی هفتم و اسارتش در «دار ابن لقمان»، در تاریخ به عنوان نماد مقاومت ادبی شناخته میشود. جزء لغوی «مطروح» در اصل از ریشه عربی «طرح» به معنای دورافکنده، افکنده شده یا رهاشده گرفته شده است.