یعنی چه
این اصطلاح در زبان فارسی کنایه از حالتی است که فرد با رفتار یا گفتار خود، دچار غرور و خودپسندی شده و سعی میکند خود را برتر و بزرگتر از آنچه هست نشان دهد؛ ادعای پوچ و متظاهرانهای که ریشه در تکبر دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بَاد دَر بُ-رُوت اَن-دَاخ-تَن» است. واژهٔ «بُروت» در فارسی کهن به معنای سبیل میباشد.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی در خصوص کنایه از مغرور شدن و لاف زدن، عبارت «باد در بروت انداختن» با ۱۶ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این اصطلاح از عبارات فوق استفاده میشود که همگی نشاندهندهٔ رفتار مغرورانه و متظاهرانه هستند.
نماد چیست
این عبارت نماد رفتارهای متظاهرانه و فخرفروشی است. از آنجا که «باد» استعاره از غرور و «بروت» به معنای سبیل (نماد قدرت ظاهری) است، ترکیب آنها نمادی از خودستایی و پز دادنهای بیاساس به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل باد در بروت انداختن
اصطلاح کهن و کنایهآمیز «باد در بروت انداختن» یکی از ترکیبات زیبای ادبیات فارسی است که برای توصیف افراد مغرور و لافزن به کار میرود. ریشهٔ فیزیکی این کنایه به فرهنگ عامه و سنتی بازمیگردد؛ جایی که مردان در گذشته هنگام ابراز قدرت، فخرفروشی یا نشان دادن تکبر، با نفس کشیدن عمیق و حالت دادن به دهان، سبیلهای خود را برجسته میکردند. این حرکت رفتاری به مرور زمان وارد زبان ادب شد و به عنوان مظهر ادعاهای توخالی جا افتاد.
از نظر ساختار واژگانی، این عبارت از دو بخش کلیدی «باد» (که در ادبیات مجازی فارسی مظهر نخوت و غرور است) و «بُروت» (به معنی سبیل) تشکیل شده است. تقابل این دو واژه نشان میدهد که فرد با دمیدن بادِ غرور در سبیل خود، قصد دارد ابهت و برتری کاذبی را به مخاطب دیکته کند. در بافت سنتی، معادل زنانهٔ این رفتار را گاه با عبارت «باد در گیسو افکندن» نمایش میدادند.
اگرچه این عبارت با همین الفاظ در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفهوم عمیق آن یعنی خودبزرگبینی و تکبر، در آیات متعدد از جمله آیه ۱۸ سوره لقمان بهشدت نکوهش شده است. امروزه در زبان محاوره، عبارات همجوار دیگری مثل «باد به غبغب انداختن» یا «فیس و افاده کردن» کاربرد بیشتری دارند، اما اصطلاح اصلی همچنان ارزش ادبی و تاریخی خود را حفظ کرده است.