تلفظ
این ترکیب به صورت «مَرحَلِهیِ دَهانی» (marhale-ye dahāni) تلفظ میشود و آمیزهای از یک واژه با ریشه عربی و یک واژه فارسی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این پاسخ ده حرفی است و به عنوان اولین مرحله رشد کودک در روانشناسی فروید شناخته میشود.
به انگلیسی
در متون تخصصی روانشناسی و روانکاوی غربی از واژگان Oral Stage یا Oral Phase برای توصیف این بازه تحولی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی با بهرهگیری از واژه «فم» (به معنی دهان)، این اصطلاح روانشناسی را معادلسازی کردهاند.
به فارسی
این عبارت ترکیبی از «مرحله» (به معنی گام یا دوره) و «دهانی» (منسوب به دهان) است که ترجمه مستقیم اصطلاح روانکاوی غربی است و به دوران نوزادی و تمرکز غریزه بر دهان اشاره دارد.
در قرآن
این اصطلاح یک مفهوم علمی و تخصصی در روانشناسی مدرن قرن بیستم است؛ از این رو در متن قرآن کریم فاقد کاربرد و سابقه است.
جمعبندی و توضیح کامل مرحلۀ دهانی
«مرحلهٔ دهانی» نخستین مرحله از مراحل پنجگانهٔ رشد روانی–جنسی در نظریهٔ روانکاوی کلاسیک زیگموند فروید است. این دوره از بدو تولد آغاز شده و تا حدود ۱.۵ یا ۲ سالگی ادامه مییابد. در این مدت، دهان، لبها و زبان نوزاد به عنوان کانون اصلی ارضای غریزی (لیبیدو)، کسب لذت و مهمترین ابزار تعامل و شناسایی جهان خارج عمل میکنند. رفتارهایی نظیر مکیدن سینه مادر، پستانک یا انگشت، بلعیدن و در ماههای بالاتر گاز گرفتن، پاسخهای طبیعی کودک برای بقا و کسب آرامش در این فاز هستند.
بر اساس این نظریه، تجربیات کودک در این مرحله نقش بسیار کلیدی در شکلگیری پایه ساختار روانی او دارد. به گونهای که نحوه برخورد با نیازهای نوزاد و کیفیت تغذیه میتواند بر حس اعتماد یا بیاعتمادی اولیه او به دنیا اثر بگذارد. ناکامی شدید یا ارضای افراطی در این دوره ممکن است منجر به پدیدهای به نام «تثبیت دهانی» در بزرگسالی شود.
افرادی که در این مرحله تثبیت میشوند، در سنین بزرگسالی ممکن است ویژگیهایی مانند وابستگی مفرط عاطفی، خوشباوری یا رفتارهای دهانمحورِ نمادین همچون پرخوری، سیگار کشیدن، ناخن جویدن و حتی رفتارهای کلامی تند و نیشزبان (پرخاشگری دهانی) را بروز دهند.