یعنی چه
«میدهد» صیغهٔ سوم شخص مفرد زمان حال (مضارع اخباری) از ریشهٔ «دادن» است. این واژه در زبان فارسی به معنای سپردن، واگذار کردن، نثار کردن، یا بخشیدن چیزی به فرد دیگری به کار میرود و در افعال مرکب نیز کاربرد گستردهای دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند «میبخشد»، «عطا میکند» یا «ارزانی میدارد» به عنوان هممعنی این واژه قرار میگیرند، اما خود کلمه «می دهد» دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به موقعیت متن، از افعالی که نشاندهندهٔ بخشش، تولید یا اعطای امتیاز هستند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی افعال مضارعی که از ریشههای عطا، وهب و منح مشتق شدهاند، دقیقاً همین مفهوم رساندن یا بخشیدن خیر و مال را منتقل میکنند.
نماد چیست
در ادبیات، فرهنگ و باورهای اصیل ایرانی، فعل دادن و دهش همواره به عنوان نمادی از کرامت انسانی، بخشندگی، باروری، مروت و ایثار شناخته میشود و جایگاه والایی در اخلاق دارد.
جمعبندی و توضیح کامل می دهد
واژهٔ «میدهد» یکی از پرکاربردترین افعال در زبان فارسی است که ریشه در زبانهای هندواروپایی و ایرانی باستان (-dā) دارد. این فعل در سیر تطور خود در پارسی میانه (پهلوی) به صورت dahēd تجلی یافته و امروزه ساختار مضارع اخباری مصدر «دادن» را میسازد. متضاد مستقیم این واژه، افعالی نظیر «میگیرد» و «میستاند» است که جهت عکسِ فرآیند انتقال را نشان میدهند.
این کلمه علاوه بر معنای مستقل خود که دلالت بر عطا کردن و بخشش دارد، در ساخت افعال مرکب زبان فارسی نقشی حیاتی ایفا میکند؛ به طوری که در ترکیب با کلماتی مانند «ادامه»، «شعار» یا «توضیح»، مفاهیم کاملاً جدیدی خلق میکند که فراتر از معنای اولیهٔ واگذاری مادی است.
گرچه خود واژهٔ فارسی «میدهد» به دلیل تفاوت زبانی در متن قرآن وجود ندارد، اما مفاهیم معادل آن مانند «یُؤْتِی» در آیاتی نظیر «یُؤْتِی الْحِکْمَةَ مَنْ یَشَاءُ» به وفور دیده میشود که نمایانگر اعطای مواهب الهی به بندگان است و در فرهنگ اسلامی نیز بر ارزش والای دهش و سخاوت تأکید دارد.