یعنی چه
پیشباز واژهای اصیل و مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب دو جزء «پیش» (به معنی جلو) و «باز» (به نشانهٔ آغوش گشودن یا از مصدر بازآمدن) ساخته شده است. این کلمه به معنای جلو رفتن برای خوشامدگویی و پذیرایی از مهمان، مسافر یا تازهوارد، پیش از ورود او به خانه یا شهر است و مظهر مهماننوازی ایرانیان به شمار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت pīš-bāz تلفظ میشود که در گفتار عامیانه و محاورهای امروزی بیشتر به صورت «پیشواز» (pīš-vāz) دگرگون شده و به کار میرود.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول شرح در متن، این کلمه به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی مثل «استقبال» یا «خوشامدگویی به مسافر» قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم پیشباز و استقبال از واژههای متنوعی بر حسب موقعیت استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفهوم پیش رفتن برای خوشامدگویی با ریشههای قبل و رحب بیان میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی واژه دقیق برای عمل استقبال و پیشباز کلمه Karşılama است.
جمعبندی و توضیح کامل پیشباز
واژهٔ «پیشباز» یکی از کلمات اصیل و کهن در فرهنگ و زبان فارسی است که ریشه در سنتهای دیرینهٔ مهماننوازی ایرانیان دارد. این واژه از ترکیب دو جزء «پیش» و «باز» پدید آمده است؛ به طوری که در منابع ادبی و لغتنامههای کهن مانند آنندراج ذکر شده که میزبان به محض شنیدن خبر آمدن دوست، دست و بغل گشاده (باز) به استقبال او میرود. در طول زمان، این واژه در گویش عامیانه تغییر آوایی یافته و امروزه بیشتر به صورت «پیشواز» شنیده و تلفظ میشود.
از نظر معنایی، پیشباز رفتن دقیقاً نقطهٔ مقابل «بدرقه کردن» است. در گذشته این رسم برای ورود مسافران خسته از راه، کاروانها، قهرمانان ملی یا پادشاهان با تشریفات خاصی در دروازههای شهر انجام میشد. این واژه در متون قرآنی کاربرد مستقیم ندارد، اما به عنوان یک نماد فرهنگی برجسته در ادبیات کلاسیک ایران، همواره نشاندهندهٔ احترام فراوان، گشادهرویی، محبت صمیمانه و ارزشی است که ایرانیان برای مهمان قائل هستند.