یعنی چه
این واژه دو ریشه و کاربرد عمده دارد؛ در زبان ایتالیایی از ترکیب دو واژه Barba (ریش) و Rossa (سرخ) ساخته شده که به عنوان لقب به دریانوردان نامدار عثمانی و امپراتوران اروپایی داده میشد. از سوی دیگر، در ریشهشناسی یونانی باستان (βάρβαρος) به معنای بیگانه، غیرمتمدن یا کسی است که به زبان یونانی سخن نمیگوید.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی با سکون روی حرف رِ اول و سِ آخر به صورت [bār.bā.rūs] تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این واژه دقیقاً دارای ۸ حرف است و معمولاً با راهنمای «لقب خیرالدین پاشا دریاسالار عثمانی» یا «لقب فردریک اول» طراحی میشود.
به انگلیسی
در متون انگلیسی بسته به متقاضی یا متن، برای اشاره به شخصیتهای تاریخی از Barbarossa و برای اشاره به مفاهیم غیرمتمدنانه از واژه Barbarous یا Barbarian استفاده میشود.
به ترکی
در فرهنگ و تاریخ ترکیه، این واژه یادآور اقتدار دریایی امپراتوری عثمانی و شخصیت خیرالدین پاشا است.
به فارسی
ترجمه مستقیم تحتاللفظی این واژه در زبان فارسی «ریشقرمز» یا «سرخریش» است و در متون کهنتر با واژه «بربر» یا «اجنبی» پیوند معنایی دارد.
معنی انگلیسی/خارجی
واژه خارجی Barbarossa از ترکیب Barba (ریش) و Rossa (قرمز) تشکیل شده که اروپاییان به دلیل رنگ ریش خضر رئیس (خیرالدین پاشا) و برادرش اوروج رئیس به آنها داده بودند. همچنین ریشه یونانی آن به گفتار نامفهوم بیگانگان (bar-bar) اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل بارباروس
واژه «بارباروس» یک نام و لقب تاریخی با ریشههای غنی اروپایی است که بیش از آنکه یک واژه مستقل فارسی باشد، به عنوان یک اسم خاص وارد ادبیات تاریخی و جغرافیایی جهان اسلام و ایران شده است. این کلمه از یک سو در ریشهشناسی یونانی به معنای «بیگانه یا غیرمتمدن» است که بعدها واژگانی نظیر بربر و بارباریسم از آن مشتق شدند، و از سوی دیگر در ریشه ایتالیایی خود معنای جذاب «ریشقرمز» را حمل میکند.
شهرت اصلی این واژه در تاریخ به دلیل دو شخصیت برجسته است؛ نخست فردریک اول، امپراتور قدرتمند روم مقدس در قرن دوازدهم میلادی و دوم، خیرالدین پاشا (خضر رئیس) دریاسالار افسانهای امپراتوری عثمانی در قرن شانزدهم میلادی که به عنوان نماد شجاعت، نبوغ نظامی و تسلط دریایی در دریای مدیترانه شناخته میشد. از این رو، بارباروس در بازیهای فکری و جدولها جایگاه ویژهای دارد و همواره یادآور دلاوریهای دریایی تاریخی است.