یعنی چه
قدسیباور صفت مرکب فاعلی است و به فردی اطلاق میشود که به امور ماوراءطبیعی، مقدس و آسمانی در برابر امور عرفی، مادی و روزمره باور دارد. این اصطلاح در حوزههای جامعهشناسی دین و دینپژوهی برای توصیف جهانبینی معنوی و اعتقاد به قداست امور به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت [قُدْ سِیْ با وَر] (qod-sī-bāvar) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه «قدسی باور» دارای ۸ حرف است. از پاسخهای هممعنای دیگر در جدول میتوان به مقدسگرا یا خداباور اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم قدسیباور از اصطلاحات حوزه دینپژوهی مانند Sacramentalist یا توصیف مفهومی Believer in the sacred استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی و واژههای جایگزین برای این اصطلاح شامل مقدسگرا، خداباور، ایماندار، عقیدهمند به معنویات و معتقد به امور ماوراءالطبیعه است.
در قرآن
خود ترکیب واژگانی «قدسیباور» در قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما ریشه بخش اول آن یعنی (قدس) در قالب کلماتی مانند «قُدُس» (روحالقدس)، «المقدس» (الوادی المقدس) و «القدوس» (پاک و منزه که از نامهای خداوند است) به وفور ذکر شده است. از نظر مفهومی نیز با واژههایی چون ایمان، یقین و تقوا قرابت دارد.
جمعبندی و توضیح کامل قدسی باور
واژه «قدسیباور» یک اصطلاح ترکیبی و معادلسازیشده در حوزههای جامعهشناسی، فلسفه دین و دینپژوهی است. این کلمه از دو بخش «قدسی» (وامواژه عربی به معنای مقدس و آسمانی) و «باور» (ریشه فارسی میانه به معنای ایمان و عقیده) ساخته شده است و به طور کلی به فردی اشاره دارد که جهان را فراتر از مادیات محض دیده و به امور ماورایی و الهی اعتقاد راسخ دارد.
اگرچه این ترکیب به عنوان یک مدخل مستقل و سنتی در فرهنگهای لغت کلاسیک فارسی مانند دهخدا یا معین ثبت نشده است، اما در ادبیات معاصر علمی و مکتوبات تحلیلی برای توصیف نگاه تقدسگرایانه در برابر دیدگاههای سکولار، ماتریالیستی و عرفیباور به کار میرود و نمادی از ایمان پاک، خالص و جهانبینی معنوی است.