یعنی چه
المشنا (یا میشنا) به مجموعهای از احکام و قوانین فقهی و سنتی یهودیت گفته میشود که پیش از آن به صورت شفاهی و سینهبهسینه نقل میشد. این اثر در اواخر قرن دوم یا اوایل قرن سوم میلادی توسط حاکام «یهودا هاناسی» گردآوری و مکتوب شد و پایه و بدنه اصلی کتاب تلمود را تشکیل میدهد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسر میم و سکون شین به صورت [Al-Mishnah] است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این متن دینی از واژه Mishnah استفاده میشود.
به عربی
در متون عربی، با افزودن الف و لام تعریف به ریشه عبری، به صورت المشنات یا المیشناه نوشته میشود.
به فارسی
این کلمه یک اصطلاح تخصصی دینی است و معادل تککلمهای اصیل در فارسی ندارد؛ اما میتوان آن را به «شریعت شفاهی یهود» یا «آموزش سنن فقهی یهود» برگرداند.
در قرآن
کلمه «المشنا» در هیچیک از آیات قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، در تفاسیر و مطالعات ادیان ذیل آیاتی که به نوشتن کتاب و احکام دستنویس توسط دانشمندان یهود (احبار) اشاره دارند، به عنوان نمونهای از تفسیر و سنتهای حاخامی مورد بحث پژوهشگران قرار میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل المشنا
واژه «المشنا» در اصل یک لفظ فارسی بومی نیست، بلکه شکل عربیشده و فارسیشده کلمه عبری «میشنا» (از ریشه שנה به معنی تکرار کردن و آموختن) است. این اصطلاح فقهی و سنتی در دین یهود، به عنوان اولین مجموعه بزرگ از قوانین، تفاسیر و احکام شفاهی شناخته میشود که در کنار تورات مکتوب، ارکان شریعت یهودیت را شکل میدهد.
تدوین المشنا نقطهای عطف در تاریخ یهودیت به شمار میرود؛ زیرا مانع از فراموشی تفاسیر و احکام شفاهی در طول زمان شد. این کتاب بعدها خود مبنای نگارش تفسیرهای گستردهتری به نام «گمارا» قرار گرفت که ترکیب المشنا و گمارا در نهایت کتاب عظیم «تلمود» را پدید آورد.