یعنی چه
بنی مخزوم در لغت به معنای فرزندان یا نوادگان مخزوم است و در اصطلاح تاریخی به یکی از تیره های بزرگ، ثروتمند و بسیار متنفذ قبیله قریش در مکه پیش از اسلام اشاره دارد. کلمه مخزوم از ریشه عربی خ ز م به معنای مهار شده یا سوراخ شده برای مهار شتر است و نام نیای بزرگ این طایفه یعنی مخزوم بن یقظه می باشد. این طایفه در دوران جاهلیت از ارکان قدرت مکه به شمار می رفت.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول شرح در متن، در پاسخ به پرسش هایی نظیر قبیله ای از قریش، طایفه ابوجهل یا رقیب تاریخی بنی هاشم، عبارت بنی مخزوم با ۸ حرف به عنوان پاسخ دقیق قرار می گیرد.
به انگلیسی
In English historical and Islamic texts, this tribe is standardly referred to as 'Banu Makhzum' or the 'Makhzum clan of Quraysh'.
به عربی
در زبان عربی این واژه به صورت بنو مخزوم در حالت رفع و بنی مخزوم در حالت نصب و جر خوانده و نوشته می شود.
به فارسی
در متون تاریخ اسلام به زبان فارسی، علاوه بر صورت اصلی، از برگردان ها و تعابیر معادلی چون خاندان مخزوم، طایفه مخزومی، مخزومیان و آل مخزوم برای اشاره به این تیره استفاده می شود.
در قرآن
عبارت بنی مخزوم به طور مستقیم و با این لفظ در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما بر اساس تفاسیر و شأن نزول ها، آیات متعددی در نکوهش سران مشرک این قبیله نازل شده است. برای نمونه، آیات ۱۱ تا ۲۶ سوره مدثر در نکوهش ولید بن مغیره مخزومی نازل شده و آیه ۳۱ سوره زخرف نیز به بزرگان این قبیله اشاره دارد. همچنین ابوجهل (عمرو بن هشام) از دیگر سران این طایفه بود که آیات زیادی در مکه در رد اقدامات او فرود آمد.
جمعبندی و توضیح کامل بنی مخزوم
بنی مخزوم یکی از سه تیره و شاخه اصلی و بسیار قدرتمند قبیله بزرگ قریش در مکه پیش از اسلام (در کنار بنی هاشم و بنی امیه) بود. این طایفه در ساختار سیاسی و اجتماعی مکه جاهلی، نماد ثروت کلان بازرگانی، جنگاوری و فرماندهی نظامی به شمار می رفت و منصب سرپرستی سوارکاران و ارتش قریش (قبه و اعنه) را بر عهده داشت. شخصیت های مشهوری همچون ابوجهل، ولید بن مغیره و خالد بن ولید به این قبیله انتساب داشتند.
با ظهور اسلام، سران این طایفه به دلیل حفظ منافع اقتصادی و جایگاه طبقاتی خود، به سخت ترین دشمنان پیامبر اسلام (ص) تبدیل شدند و فرماندهی بسیاری از جنگ ها علیه مسلمانان را هدایت کردند. با این حال، پس از فتح مکه بسیاری از اعضای آن به اسلام گرویدند. در منابع روایی از جمله حکمت ۱۲۰ نهج البلاغه، امام علی (ع) از این طایفه با تعبیر ریحانه قریش یاد کرده است که به جاذبه و جایگاه خاص آنان میان اعراب اشاره دارد.