یعنی چه
تهمورث یک نام اصیل ایرانی و اسطورهای است. جزء اول آن یعنی «تَهم» به معنای شجاع، پهلوان و نیرومند است و در مجموع به معنای «نیرومندِ تن» یا «پهلوان زمین» تعبیر میشود. در شاهنامه فردوسی، او پادشاهی پیشدادی است که به دلیل غلبه بر اهریمن و اسیر کردن دیوان، لقب «دیوبند» دارد.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با سکون روی حرف هاء و میم و ضمه روی حرف راء به صورت (تَهمورِث / تَهمورَس) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «اسم تهمورث» دقیقاً دارای ۹ حرف است. همچنین ممکن است پاسخهای مرتبط دیگری مانند صورت املایی «طهمورث» یا لقب او «دیوبند» مد نظر طراح جدول باشد.
به انگلیسی
برای نگارش نام تهمورث در زبان انگلیسی و متون لاتین، بسته به شیوههای آوانویسی از صورتهای فوق استفاده میشود. در زبانشناسی تاریخی، ریشه اوستایی آن را به صورت Taxma Urupi ثبت کردهاند.
به فارسی
این نام در سیر تحول زبانهای ایرانی، از واژه اوستایی «تخمواوروپَ» (Taxma Urupi) به فارسی میانه (پهلوی) به صورت «تَهمورِف» منتقل شده و در نهایت در فارسی دری به شکل «تهمورث» یا «طهمورث» تجلی یافته است.
در قرآن
نام تهمورث ریشه در تاریخ اساطیری و باستانی ایران زمین دارد و در متن قرآن کریم یا متون دینی سامی هیچگونه کاربرد، اشاره یا معادلی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل اسم تهمورث
تهمورث یکی از نامهای اصیل و کهن ایرانی با ریشه در زبان اوستایی است که مفهوم قدرت، شجاعت و دلاوری را در خود نهفته دارد. بخش اول این واژه یعنی «تهم» به معنای نیرومند است که در نامهای دیگری چون تهمتن و تهمینه نیز دیده میشود. در فرهنگ و تاریخ اساطیری ایران، تهمورث پادشاهی از سلسله پیشدادیان است که به پادشاه دیوبند شهرت دارد.
این شخصیت اسطورهای در شاهنامه فردوسی نماد آغاز بخشی از تمدن بشری مانند اهلی کردن حیوانات، رشتن پشم و پیدایش خط و نویسندگی است. او با غلبه بر نفس و اسیر کردن اهریمن، به نمادی از شجاعت و پیروزی خیر بر شر در فرهنگ ایرانی تبدیل شده است.