یعنی چه
«أقرضتُ» (اقرضت) فعل گذشته (ماضی) از باب افعال و ریشه «ق ر ض» است که در زبان عربی و متون کهن ادبی و دینی فارسی به معنای «من قرض دادم» یا «به کسی مالی را دادم تا بعداً مثل آن را برگرداند» به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت اَقْرَضْتُ (أَقْرَضْتُ) تلفظ میشود که اصالتی عربی دارد و ترجیحاً با رعایت سکونها و ضمه پایانی خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «وام دادم به عربی» یا «قرض دادم»، واژه ۵ حرفی «اقرضت» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان این مفهوم از ساختار گذشته فعل lent یا loan استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی معیار است و در ساختارهای دیگر میتوان از عبارات مترادفی چون «أعطيت قرضاً» نیز استفاده کرد.
به فارسی
برگردان دقیق و مستقیم این فعل عربی به زبان فارسی، عبارت «وام دادم» یا «من قرض دادم» است.
جمعبندی و توضیح کامل اقرضت
کلمه «اقرضت» (أقرضتُ) یک صیغه فعلی عربی از ریشه ثلاثی مجرد «ق ر ض» است که در زمان گذشته (ماضی) و برای اول شخص مفرد (متکلم وحده) صرف شده است. ریشه این واژه در اصل به معنای بریدن و جدا کردن است؛ علت این نامگذاری آن است که شخص وامدهنده در واقع بخشی از مال خود را جدا کرده و به دیگری میسپارد تا در آینده آن را پس بگیرد.
اگرچه خود این صیغه دقیقاً به همین شکل در قرآن کریم نیامده است، اما همخانوادههای آن در قالب اصطلاح مشهور «قرضاً حسناً» (قرض نیکو) بارها در آیات الهی به کار رفتهاند که کنایه از انفاق، کمک به نیازمندان و معامله خیر با پروردگار است. این واژه در ادبیات کهن فارسی و متون دینی به عنوان نمادی از سخاوت، نیکی و دستگیری از دیگران شناخته میشود.