یعنی چه
این عبارت از دو کلمه عربی «عَدُوّ» به معنای دشمن و «مُبِين» به معنای آشکار و روشن تشکیل شده است و به کسی اشاره دارد که عداوت و کینهاش کاملاً واضح است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب وصفی به صورت عَدُوٌّ مُبِین (Aduwwun Mubīn) در عربی و عَدُوِّ مُبین در اضافهٔ فارسی است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «دشمن آشکار قرآنی» یا «وصف شیطان در قرآن»، عبارت ۷ حرفی «عدو مبین» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این ترکیب غالباً به صورت Manifest enemy یا Clear enemy برگردانده شده است.
به عربی
این عبارت اصالتاً یک ترکیب وصفی عربی و قرآنی است که از ریشههای «ع د و» (تجاوز و دشمنی) و «ب ی ن» (آشکار شدن) ساخته شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این اصطلاح عبارتند از: دشمن عیان، دشمن ظاهر، خصم روشن و بدخواه بیپرده.
در قرآن
این ترکیب ۱۱ بار در قرآن کریم (مانند آیه ۱۶۸ سوره بقره) آمده است. خداوند در این آیات به انسانها هشدار میدهد که از گامهای شیطان پیروی نکنند، چرا که او برای انسان یک «عدو مبین» یا همان دشمن آشکار است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و تفاسیر قرآنی، عدو مبین نماد مطلق ابلیس، وسوسههای آشکار، و هر جریان یا فردی است که بدون نفاق و به صورت علنی با حق و حقیقت دشمنی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل عدو مبین
عبارت «عدو مبین» یک ترکیب وصفی اصیل قرآنی است که از دو واژه عربی «عدو» (دشمن) و «مبین» (آشکار) تشکیل شده و به معنای دشمنی است که عداوت و کینهاش کاملاً عیان، بیپرده و غیرقابل انکار است. این اصطلاح ۱۱ بار در قرآن کریم تکرار شده و در بیشتر موارد به عنوان هشدار خداوند به انسانها درباره ماهیت شیطان به کار رفته است تا یادآور شود که ابلیس کمر به گمراهی بشریت بسته و دشمنی او پنهان نیست.
در زبان و ادبیات فارسی، این عبارت به عنوان یک کنایه و استعاره برای اشاره به هر نوع شرّ فعال، بدخواه علنی یا جریانی که بدون پردهپوشی و نفاق در برابر حقیقت میایستد، استفاده میشود. در کاربردهای سرگرمی و جدول نیز این اصطلاح ۷ حرفی، پاسخ رایجی برای معماهای مرتبط با توصیفات قرآنی شیطان است.