یعنی چه
ترکیبی فقهی، لغوی و پزشکی که برای اشاره به فضولات دفعی انسان به کار میرود. «بول» به معنای مایع ترشحشده از کلیه (پیشاب) است و «غائط» در اصل به معنی زمین پست و گود بوده که به عنوان کنایه برای مدفوع استفاده میشود.
تلفظ
این عبارت به صورت وامواژه از زبان عربی وارد فارسی شده و تلفظ صحیح آن بَوْل (bavl) و غائِط (ghā'et) است.
در جدول
پاسخ متداول در جدول کلمات متقاطع برای عناوینی چون فضولات انسانی یا موجبات ابطال وضو با ۸ حرف.
به انگلیسی
معادلهای علمی، رسمی و پزشکی این واژهها در زبان انگلیسی هستند.
به عربی
ریشه اصلی این واژگان عربی است و در متون دینی و احکام شرعی به همین صورت استعمال میشود.
به فارسی
برگردان دقیق، رایج و معاصر این ترکیب در زبان فارسی، «ادرار و مدفوع» یا اصطلاحات اصیلتر مانند «پیشاب و پسآب» است.
در قرآن
واژه «بول» در قرآن کریم نیامده است، اما واژه «الغائط» دو بار (در آیه ۴۳ سوره نساء و آیه ۶ سوره مائده) به همان معنای کنایی یعنی رفتن به مکان گود برای قضای حاجت و طهارت پس از آن ذکر شده است.
نماد چیست
در فقه اسلامی نماد حدث (عاملی که طهارت را باطل میکند) و نجاست مادی است. در متون ادبی و عرفانی کنایه از دلبستگیهای پست دنیوی است و در فرهنگ تعبیر خواب گاه به معنای مال حرام یا رهایی از غم تعبیر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بول و غائط
عبارت «بول و غائط» یک ترکیب عطفی وامگرفته از زبان عربی است که در متون فقهی، حقوقی و پزشکی سنتی فارسی کاربرد گستردهای دارد. این اصطلاح به طور کلی برای اشاره به مواد دفعی و طبیعی بدن انسان یعنی ادرار و مدفوع استفاده میشود و بخش مهمی از احکام مربوط به طهارت، وضو و غسل در دین اسلام بر حول محور آن تبیین شده است.
از منظر ریشهشناسی، واژه بول مستقیماً به معنای پیشاب است، اما واژه غائط سرگذشت لغوی جالبتری دارد؛ این کلمه در اصل به معنای زمین پست، فرو رفته و نهان بوده است؛ از آنجا که اعراب در گذشته برای قضا و نیاز طبیعی خود به جاهای گود میرفتند تا از دید دیگران پنهان بمانند، به مرور زمان این واژه به صورت کنایه به خودِ مدفوع و عمل دفع اطلاق شد.
امروزه در متون اداری، علمی و گفتارهای رسمی معاصر، جایگزین کردن این ترکیب با معادلهای دقیق و مدرن آن یعنی «ادرار و مدفوع» یا «مواد دفعی بدن» مرسومتر است، زیرا واژههای بول و غائط بیشتر بار فقهی و حقوقی سنتی خود را حفظ کردهاند.