یعنی چه
این واژه یک اصطلاح ترکیبی (پیشوند «بـ» + «دعوی») است و به موقعیتی اشاره دارد که چیزی بر مبنای ادعا، مرافعه یا بهانهای مطرح شده باشد، بدون آنکه لزوماً صحت قطعی آن اثبات شده باشد.
تلفظ
تلفظ این کلمه با کسر حرف اول (بِ)، فتح حرف دوم (د)، سکون حرف سوم (ع) و در نهایت تلفظ واژهی «دعوی» است.
در جدول
در کلمات متقاطع، اگر سوال در خصوص واژهای ۵ حرفی به معنی «با دادخواهی» یا «بر مبنای ادعا» باشد، پاسخ «بدعوی» است.
به انگلیسی
بسته به متن، در معانی حقوقی از واژگان مربوط به ادعا و در متون عمومی از واژگان مربوط به بهانه استفاده میشود.
به عربی
ترکیب «بدعوی» در زبان عربی نیز کاربرد کاملاً مشابهی داشته و به معنای اقدام یا گفتاری است که به پشتوانه یک ادعا یا بهانه انجام میگیرد.
به فارسی
برگردانها و جایگزینهای خالص فارسی آن شامل عباراتی نظیر «به ادعا»، «بهانهجویانه» یا «بر پایه مرافعه» است.
در قرآن
خود این ترکیب ساختاری در متن قرآن وجود ندارد، اما ریشه ثلاثی مجرد آن یعنی «د ع و» به وفور در قالبهایی چون «دَعْوَاهُمْ» (مانند آیه ۱۰ سوره یونس) به معنی دعا، خواندن یا ادعا تکرار شده است.
نماد چیست
در تحلیلهای ادبی و اصطلاحی، این عبارت مظهر و نمادی از مواضع مخدوش، سخنان نیازمند اثبات و اتکا به ظواهر به جای حقایق یقینی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بدعوی
واژه «بدعوی» یک مدخل مستقل و مفرد در فرهنگهای لغت نیست، بلکه ساختاری ترکیبی است که از حرف اضافه «بـ» و اسم عربی «دعوی» (به معنی ادعا و دادخواهی) شکل گرفته است. این اصطلاح بیشتر در متون کهن ادبی، فقهی و همچنین مکاتبات حقوقی کاربرد دارد و نشاندهنده ابراز یک سخن یا انجام یک عمل بر پایه ادعاست.
از نظر معنایی، وقتی موضوعی «بدعوی» مطرح میشود، یعنی صحت قطعی آن هنوز محرز نشده و صرفاً بر اساس ادعای مدعی یا به عنوان یک بهانه و مرافعه بیان شده است. در زبان انگلیسی بهترین معادل برای آن کلمه allegedly و در زبان عربی ترکیب بِدَعْوَى است.
این واژه دقیقاً ۵ حرف دارد و در مواجهه با سوالات جدول، به معنای متظلمانه یا به پشتوانه ادعا مد نظر قرار میگیرد. ریشههای واژگانی آن در قرآن به صورت کلمات همخانواده وجود دارد، هرچند خود ترکیب در کتاب آسمانی نیامده است.