یعنی چه
این عبارت از ترکیب دو واژه ساخته شده است که در کنار هم مفهوم پایداری و عدم تعجیل در برابر ملایمات را میرسانند. تحمل پذیرش رنج و سختکوشی است و بردباری به معنای توانِ به دوش کشیدن بارِ سختی و مدارا در برابر مخالفتهاست.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت [tahammol va bordbāri] است.
در جدول
در کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف خواستهشده، علاوه بر خود عبارت، میتوان از واژههای هممعنی مانند صبر، شکیبایی، حلم، طاقت و مدارا نیز استفاده کرد.
به انگلیسی
بسته به سیاق متن، معادلهای متفاوتی در انگلیسی دارد؛ برای مثال Patience بیشتر به جنبهٔ زمانی و اخلاقی صبر اشاره دارد، در حالی که Tolerance مفهوم رواداری اجتماعی را میرساند.
به عربی
در زبان عربی و متون قرآنی، این مفاهیم با ریشههای (ص ب ر)، (ح ل م) و (ح م ل) بیان میشوند که نشاندهندهٔ ابعاد مختلف مهار نفس و استقامت است.
به فارسی
واژهٔ «بردباری» اصالت فارسی دارد و از ترکیب «بَرد» (از مصدر بردن به معنای حمل کردن و تاب آوردن) و «بار» (به معنی سنگینی و رنج) به همراه پسوند مصدری ساخته شده است که معادلهای اصیل فارسی آن شامل شکیبایی، پایداری و خویشتنداری میشود.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، «کوه» نماد استقامت و تغییرناپذیری، «درخت سرو» یا درختان ریشهدار نماد پایداری در برابر طوفان، و در حیات وحش «شتر» بارزترین نماد سنتی طاقت آوردن در برابر شرایط سخت بیابان است.
جمعبندی و توضیح کامل تحمل و بردباری
عبارت «تحمل و بردباری» تجلی یکی از والاترین فضایل اخلاقی و انسانی است که از ترکیب دو مفهوم عمیق عربی و فارسی شکل گرفته است. این اصطلاح به توانایی روحی و روانی انسان برای مواجهه با سختیها، مصائب و رفتارهای ناخوشایند دیگران، بدون از دست دادن کنترل یا روی آوردن به شکایت و خشم اشاره دارد. ریشهشناسی واژهٔ بردباری به زیبایی مفهوم «به دوش کشیدن بارِ سنگینِ رنج» را به تصویر میکشد.
در نظامهای عقیدتی و متون کهن از جمله قرآن کریم، اگرچه این ترکیبِ عطف دقیقاً به همین شکل فارسی وجود ندارد، اما ارکان سازندهٔ آن در قالب واژگانی چون «صبر» و «حلم» به وفور ستایش شدهاند. این مفاهیم بر پایداری در برابر آزمایشهای الهی و مدارا با خلق تأکید میکنند. در ادبیات عامه و نمادشناسی نیز ابعادی از این مفهوم در پدیدههای طبیعی مانند استواری کوه و مقاومت سرو بازتاب یافته است.
در نهایت، تحمل و بردباری صرفاً یک منفعل بودن یا تن دادنِ مغلوبانه به شرایط نیست، بلکه هنری است برخاسته از قدرت آرام و کنترلشده درونی که به فرد اجازه میدهد در میان طوفانهای زندگی، ثبات و وقار خود را حفظ کند و با رواداری و خویشتنداری گام بردارد.