یعنی چه
این عبارت ترکیبی از دو واژه عربی است؛ «بکره» به معنای بامداد، صبح زود و آغاز روز است و «عشیا» به معنای عصر، غروب و پایان روز. در مفهوم کلی کنایه از استمرار، همیشگی بودن و تمام ساعات شبانهروز دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت [بُکْـ رَ تَنْ وَ عَـ شِـ یْـ یَنْ] در زبان عربی و در فارسی به صورت «بکره و عشیا» گزارش میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول «بکره و عشیا» با ۹ حرف است. همچنین معادلهای آن مانند «صبح و شام» نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم زمان این واژه از عبارتهای متداول صبح و شام یا واژگانی که تداوم را میرسانند استفاده میشود.
به عربی
این عبارت خود یک ترکیب اصیل عربی و قرآنی است که از ساختار زمانی زبان عربی کلاسیک گرفته شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن عبارتند از: صبح و شام، بامداد و عصر، سپیدهدم و غروبگاه، پگاه و شامگاه.
در قرآن
این ترکیب بارها در قرآن کریم آمده است؛ از جمله در سوره مریم آیه ۱۱ («فَسَبِّحُوا بُكْرَةً وَعَشِيًّا») برای توصیه به تسبیح صبح و شام، و در آیه ۶۲ همان سوره برای اشاره به رزق دائمی بهشتیان. این تعبیر معمولاً نشاندهنده پیوستگی عبادت در تمام زمانهاست.
نماد چیست
در ادبیات دینی و عرفانی، «بکره» نماد آغاز، روشنایی و امید است و «عشیا» نماد پایان، آرامش و جمعبندی. در مجموع، این کل عبارت نمادی از تداوم یاد خدا، نظم کیهانی و حضور بیوقفه در پیشگاه الهی است.
جمعبندی و توضیح کامل بکره و عشیا
عبارت قرآنی «بکره و عشیا» ترکیبی با ریشه عربی است که از دو بخش «بکره» (به معنی صبحگاه و آغاز روز) و «عشیا» (به معنی شامگاه و پایان روز) تشکیل شده است. این اصطلاح در متون دینی و ادبیات عرب به عنوان کنایهای برای استمرار، همیشگی بودن و پوشش دادن تمامی ساعات شبانهروز به کار میرود.
در فرهنگ اسلامی و آیات قرآن کریم، این تعبیر بیشتر در بافتارهایی چون سفارش به ذکر و تسبیح پروردگار یا توصیف جاودانگی نعمتهای بهشتی دیده میشود. انتخاب دو بازه زمانی صبح و شام به علت تغییرات محسوس نور و فضا، یادآور گذر زمان و لزوم توجه همیشگی انسان به مبدأ آفرینش است.
این واژه در جدول کلمات متقاطع دقیقاً ۹ حرف دارد و در ادبیات عرفانی نیز نمادی از پیوستگی در سلوک، نظم کیهانی و آرامش روحی به شمار میرود که تداوم حضور در محضر حق را برای مؤمنان تداعی میکند.