یعنی چه
این واژه برای توصیف هر چیزی به کار میرود که استوار، قانونی، آبرومند و قابل استناد باشد و بتوان به صحت و اصالت آن اطمینان کرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی میم، سکون روی عین، فتحه روی تاء و فتح بر روی باء است.
در جدول
پاسخ اصلی و دقیق برای این واژه در جدول ۵ حرف دارد. واژههای جایگزین مانند موثق و مستند نیز بر حسب تعداد حروف کاربرد دارند.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، کلمات متفاوتی در انگلیسی معادل معتبر هستند؛ ولید بیشتر جنبه قانونی و رسمی دارد، در حالی که کردیبل و ریلایبل به اعتمادپذیری اشاره میکنند.
به عربی
خود واژه ریشه عربی دارد و در این زبان نیز به همین صورت یا با مرادفات هممعنی مانند معتمد به کار میرود.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای اعتبار سندی و قانونی از گچرلی و برای شخص یا منبع مورد اعتماد از گوونیلیر استفاده میشود.
به فارسی
اگر بخواهیم از واژههای ریشهدار و سره فارسی استفاده کنیم، میتوان به مفاهیمی چون استوار، باارزش، درست و پابرجا اشاره کرد که ماهیت اصلی این کلمه را بازگو میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل معتبر
واژهٔ معتبر که از ریشه عربی «ع-ب-ر» (اسم مفعول از باب افتعال) وارد زبان فارسی شده است، در اصل به معنای چیزی بوده که شایستهٔ پند گرفتن و مورد توجه قرار گرفتن است. در سیر تحول معنایی خود در زبان فارسی، این کلمه به یکی از کلیدیترین مفاهیم حقوقی، اجتماعی و علمی تبدیل شده و امروزه نشاندهندهٔ هر آن چیزی است که از نظر قانون، منطق یا عرف دارای ارزش، صحت و اصالتِ تاییدشده باشد.
تفاوت ظریف این واژه با کلماتی مانند «موثق» یا «مستند» در جامعیت آن است؛ در حالی که مستند بیشتر به داشتن مدرک اشاره دارد، معتبر ابعاد گستردهتری نظیر آبرو، جایگاه اجتماعی، تاییدیه رسمی و پذیرش عمومی را در بر میگیرد. به همین دلیل در تعاملات روزمره، اسناد مالی، مراجع علمی و روابط انسانی، اصطلاح معتبر بودن بالاترین سطح تضمین کیفیت و صحت محسوب میشود.