مهوار یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل مهوار

واژهٔ «مهوار» از جمله کلمات اصیل زبان فارسی است که ریشه در ایران باستان دارد. این کلمه از دو منظر ساختاری و معنایی قابل بررسی است؛ در وهلهٔ اول از ترکیب «مِه» به معنای بزرگ و پسوند اتصاف «وار» تشکیل شده که مفهوم شخص مِهتر، شریف، بزرگوار و صاحب‌جاه را متبادر می‌کند. در وهلهٔ دوم، این واژه می‌تواند صورت مخفف و شعرگونهٔ «ماهوار» باشد که به معنای درخشندگی، زیبایی و شباهت به ماهِ منور به کار می‌رود.

در لغت‌نامه‌های کهن مانند دهخدا، این واژه در مواردی به صورت ارجاعی به کلمات دیگر نظیر «مهور» پیوند خورده است. همچنین باید توجه داشت که این لفظ در برخی گویش‌های محلی زبان عربی (نظیر لهجه لبنانی) به معنای پرتگاه یا صخره بزرگ نیز به کار می‌رود که کاملاً با ریشه و اصالت فارسی آن متفاوت بوده و یک تشابه لفظی به شمار می‌آید.

در مجموع، مهوار واژه‌ای با بار معنایی مثبت، محترمانه و دانشنامه‌ای است که در حل جداول کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخی ۵ حرفی برای مفاهیمی چون بزرگوار یا ماه‏‌گونه کاربرد دارد. این کلمه متضاد واژه‌هایی چون کهتر و فرومایه است و نمادی از اصالت و روشنایی به شمار می‌رود.