یعنی چه
نقاش به کسی گفته میشود که به هنر تصویرگری و طرحاندازی روی بوم، کاغذ، دیوار یا سطوح دیگر میپردازد. این واژه همچنین به افرادی که شغل آنها رنگآمیزی ساختمانها و فضاهای عمرانی است نیز اطلاق میشود.
مترادف
واژههایی مانند نگارگر و صورتگر بیشتر بار هنری دارند و رنگآمیز یا رنگزن به جنبه ساختمانی و فنی آن اشاره میکنند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه سه حرفی (ن ق ش) در زبان عربی مشتق شدهاند و به مفهوم طرح، اثر و تصویرسازی اشاره دارند.
ریشه
واژهٔ نقاش ریشه عربی دارد و از مادهٔ «نَقَشَ» به معنی اثر گذاشتن، تراشیدن، حک کردن یا رنگ کردن آمده است. این کلمه در ساختار صرفی، اسم مبالغه بر وزن «فَعّال» است که بر تکرار و تخصص در یک حرفه دلالت میکند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر به دنبال ویژگی یا شغلی با مفهوم تصویرگر یا رنگزن باشید، کلمه چهار حرفی «نقاش» یا «رسام» از پاسخهای اصلی هستند.
به انگلیسی
واژه Painter هم برای هنرمندان رشته نقاشی و هم برای کارگران و استادکاران نقاشی ساختمان استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معاصر، واژه «رسام» کاربرد گستردهتری برای نقاشان هنری دارد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، میان هنرمند نقاش و صنف نقاشان ساختمان مرزبندی واژگانی دقیقی وجود دارد.
جمعبندی و توضیح کامل نقاش
واژه نقاش با وجود داشتن ریشه عربی، جایگاه عمیقی در زبان، ادبیات و فرهنگ فارسی پیدا کرده است. این کلمه دو وجه معنایی متمایز اما مرتبط دارد؛ از یک سو به هنرمندی اشاره میکند که با خلاقیت خود بر روی بوم، کاغذ یا دیوارهای باستانی، تصاویری بدیع و چشمنواز خلق میکند (نگارگری و صورتگری)، و از سوی دیگر به حرفه و تخصص رنگآمیزی فضاهای ساختمانی و عمرانی اطلاق میشود.
در ادبیات کلاسیک و عرفان ایرانی، نقاش نمادی از خداوند یا آفریننده هستی است که جهان را همچون پردهای منقوش و زیبا پدید آورده است. شاعران بزرگی مانند نظامی و عطار بارها از این مفهوم برای تبیین زیباییهای جهان و هنر صانع بهره بردهاند.