یعنی چه
این کلمه یک صورت فعلی قرآنی است که به معنای پذیرفتن رهبری، تعهد به اطاعت و واگذاری جان و مال در برابر هدایت و رضایت الهی است. ریشه آن از «بیع» (خرید و فروش) میآید، چرا که بیعتکننده گویا جان و مال خود را با رهبرش معامله میکند.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت [یو-با-یِ-عـو-نَ-کَ] است که از فعل مضارع جمع (یُبایِعُونَ) به همراه ضمیر متصل (کَ) به معنای «با تو / تو را» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف دقیق آن «یبایعونک» (۸ حرفی) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم بیعت و وفاداری از اصطلاحات رسمی مربوط به سوگند وفاداری (allegiance یا fealty) استفاده میشود.
به عربی
با وجود اینکه خود واژه اصالتاً عربی است، در زبان عربی سادهتر میتوان آن را با افعالی مانند یُعاهِدونک یا یُوالونَک مترادف دانست.
به فارسی
معادلهای روان فارسی این واژه عبارتند از: «با تو عهد میبندند»، «پیمان وفاداری میسپارند» و «اعلام فرمانبرداری میکنند».
در قرآن
این واژه دقیقاً دو بار در قرآن کریم و در سوره فتح آمده است؛ آیه ۱۰ (إِنَّ الَّذِینَ یُبَایِعُونَکَ إِنَّمَا یُبَایِعُونَ اللَّهَ) که بیعت با پیامبر را بیعت با خدا میداند، و آیه ۱۸ (إِذْ یُبَایِعُونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ) که به ماجرای تاریخی بیعت رضوان در زیر درخت اشاره دارد.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، این واژه نماد تعهد معنوی، تسلیم آگاهانه و پیوند ناگسستنی میان پیروان و رهبری دینی است. همچنین مفهوم «درخت» (شجره رضوان) به عنوان نماد جغرافیایی و تصویر تاریخی این کلمه شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل یبایعونک
واژه «یُبایِعُونَکَ» یک فعل مضارع عربی همراه با ضمیر متصل است که در متون دینی، تاریخی و ادبیات فارسی کاربرد ویژهای دارد. این کلمه در اصل از ریشه «ب-ی-ع» به معنی داد و ستد گرفته شده است؛ به این مفهوم که بیعتکنندگان گویی جان، مال و وفاداری خود را در ازای هدایت و سعادت با پیامبر معامله میکنند.
این اصطلاح دقیقاً دو بار در سوره فتح قرآن کریم به کار رفته و مستقیماً به واقعه تاریخی «بیعت رضوان» زیر سایه درخت اشاره دارد. در فرهنگ معنوی و لغوی، این واژه نشاندهنده بالاترین سطحِ میثاق، وفاداری تا پای جان و تعهد اخلاقی میان پیروان و رهبر است.