یعنی چه
این واژه در زبان عربی دارای دو معنای اصلی است: نخست به معنی فضله و سرگین حیوانات سمدار (مانند اسب و گاو) و دوم در مباحث کالبدشناسی قدیم به معنی نوک بینی یا بخش غضروفی و نرم جلوی بینی انسان.
تلفظ
این کلمه به صورت اَرّوْثَه (Ar-Rawthah) تلفظ میشود.
به انگلیسی
بسته به متن مورد نظر، معادلهای انگلیسی متفاوتی برای آن وجود دارد.
به عربی
در عربی معاصر، برای نوک بینی بیشتر از واژه الأرنبة استفاده میشود.
به ترکی
ترجمه کلمه بر اساس دو کاربرد مجزای آن در ترکی.
به فارسی
در متون کهن فارسی و طب سنتی، معادلهای «سرگین» (برای معنای اول) و «نوک بینی» یا «سر بینی» (برای معنای دوم) به کار رفته است.
در قرآن
واژه «الروثه» با این رسمالخط در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما ریشه و مشتقات آن در احادیث نبوی و متون فقهی مربوط به طهارت و نجاست تکرار شده است.
نماد چیست
این واژه نماد عرفانی یا اصطلاح مشهوری ندارد، اما در علم قیافهشناسی قدیم، شکل و حالت روثه (نوک بینی) را نشانهای از ویژگیهای اخلاقی فرد مانند غرور، تیزهوشی یا بخل تلقی میکردند.
جمعبندی و توضیح کامل الروثه
واژه «الروثه» یک کلمه وامگرفته شده از زبان عربی است که در ادبیات علمی و طب سنتی گذشته کاربرد داشته است. این کلمه دو قلمرو معنایی کاملاً متفاوت دارد؛ در متون فقهی و عمومی به معنای فضولات حیوانات چهارپا است، در حالی که در کتب کالبدشکافی و پزشکی کهن مانند آثار ابنسینا، به بخش غضروفی و جلویی بینی انسان اشاره دارد.
در زبان فارسی امروز این کلمه به صورت عامیانه استفاده نمیشود و بیشتر در خوانش متون تاریخی، فقهی یا پزشکی قدیمی به چشم میخورد. همچنین در حوزه گیاهشناسی باید توجه داشت که این کلمه با گیاه بیابانی «الروثا» اشتباه گرفته نشود.