معنی
واژهٔ «گسترد» زمان گذشته (سوم شخص مفرد) از مصدر گستردن است و به باز کردن، پخش کردن، یا پهن کردن چیزی مانند فرش و سفره، و همچنین توسعه دادن یک مفهوم یا فضا اشاره دارد.
یعنی چه
این کلمه زمانی به کار میرود که فردی چیزی را از حالت جمعشده و محدود خارج کرده و آن را در یک سطح یا فضای بزرگتر پخش کند یا وسعت ببخشد.
مترادف
این واژهها در بافتهای مختلف ادبی و عمومی میتوانند به جای گسترد استفاده شوند.
متضاد
این کلمات مفهوم مخالفِ باز کردن و وسعت بخشیدن را میرسانند.
هم خانواده
تمام این واژهها از ریشه و بن فعلی «گستر» مشتق شدهاند.
ریشه
این واژه از بن فارسی «گستر / گستـ» شکل گرفته است. در فارسی میانه (پهلوی) به صورت «وِیستَرتَن» (wistardan) یا «وسترتن» وجود داشته و ریشه در هندی باستان (سانسکریت) ترکیب «ستر + وی» به معنی پهن کردن و باز کردن دارد.
جمله سازی
در جدول
کلمه «گسترد» دقیقاً ۵ حرف دارد و در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «پهن کرد» یا «بسط داد» میآید.
به انگلیسی
این معادلها با توجه به زمان گذشته فعل و مفاهیم مختلف آن در زبانهای دیگر انتخاب شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل گسترد
واژه «گسترد» یک فعل اصیل فارسی در زمان گذشته (سوم شخص مفرد) است که از مصدر «گستردن» میآید. این واژه به طور کلی دلالت بر باز کردن، پهن کردن و افزایش وسعتِ یک شیء فیزیکی مانند فرش و سفره، یا یک مفهوم غیرفیزیکی مانند علم، قدرت و روزی دارد. ریشه تاریخی آن به زبان فارسی میانه و در نهایت به ریشههای کهن هندوبارانی بازمیگردد که نشاندهنده اصالت این واژه در زبان فارسی است.
اگرچه خود لفظ «گسترد» به عنوان یک کلمه فارسی در متن عربی قرآن کریم وجود ندارد، اما مفاهیم دقیق آن در آیاتی که به گستردگی زمین (مانند دحاها یا مددناها) و یا گستردگی رزق و روزی اشاره دارند، به وفور دیده میشود. در ادبیات فارسی نیز این کلمه و مشتقات آن مجازاً نمادی از بخشندگی، میهماننوازی و وسعت نظر هستند.