یعنی چه
این واژه در لغتنامههای کهن و فرهنگهای معاصر به موی چتری یا طرهای از مو اشاره دارد که بر روی پیشانی ریخته میشود.
تلفظ
در تلفظ فصیح و لغوی به صورت کسر قاف و سکون ذال خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول خود واژهٔ «القذله» با شش حرف است که به عنوان طره و کاکل نیز شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی دقیقترین معادل برای حالت مویی که روی پیشانی میافتد این دو واژه هستند.
به عربی
در عربی فصیح از کلماتی مانند الطره برای توصیف موی چتری و جلوی سر استفاده میشود، هرچند خود القذله نیز در لهجههای معاصر کاربرد دارد.
به فارسی
در زبان فارسی دقیقترین برگردانها و معادلهای این واژه شامل طره و کاکل است که به زیبایی موی جلوی سر اشاره دارد.
در قرآن
این کلمه یک واژه لغوی و ادبی است و در آیات قرآن مجید مشتق یا اسمی از آن وجود ندارد.
نماد چیست
بار نمادین خاص یا اسطورهای ندارد و صرفاً یک اصطلاح توصیفی برای حالت و آرایش موی انسان یا پوشش موی پیشانی اسب است.
جمعبندی و توضیح کامل القذله
واژهٔ «القذله» یک واژه با ریشهٔ عربی است که وارد فرهنگهای لغت فارسی مانند دهخدا نیز شده است. این کلمه در اصل به معنای موی جلوی سر، طره یا کاکلی است که روی پیشانی میافتد و در اصطلاح امروزی و عامیانه به آن موی چتری میگویند. همچنین در توصیفات کهن، به بخشی از موی اسب که بین دو چشم یا روی پیشانیاش آویزان میشود نیز اطلاق شده است.
گاهی در بررسیهای لغوی ممکن است این کلمه با واژهٔ «القَذال» (به معنی پشت سر یا ناحیه پسسری) به دلیل همریشه بودن اشتباه شود، اما القذله به طور مشخص به بخش جلویی و موی پیشانی اشاره دارد. این واژه در قرآن کریم نیامده و کاربرد آن بیشتر ادبی، لغوی و در اصطلاحات روزمره مربوط به آرایش مو است.