یعنی چه
عبارت «پلید و زشت» توصیفکننده هر آن چیزی است که از نظر ظاهری نازیبا و کریه باشد یا از نظر باطنی و اخلاقی، آلوده، فاسد، شرور و ناپاک به شمار رود.
تلفظ
واژه پلید با فتح پ و کسر لام، و واژه زشت با کسر ز و سکون شین و ت تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «پلید و زشت» به عنوان راهنما میتواند به خود این ترکیب ۸ حرفی یا واژههای ۴ حرفی مثل پلشت و کریه اشاره داشته باشد.
به انگلیسی
بسته به اینکه جنبه مادی (کثیفی) یا معنوی (شرارت و زشتی اخلاقی) مد نظر باشد، برگردانهای انگلیسی متفاوتی دارد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای جنبه ناپاکی و کثیفی از Pis و Kirli و برای جنبه نازیبایی و بد بودن از Çirkin و Kötü استفاده میشود.
به فارسی
این ترکیب از دو واژه اصیل فارسی تشکیل شده است؛ واژههای مشتق و مرکب همریشه آنها شامل پلیدی، پلیدزاده، پلیداندیش، زشتی، زشترو و زشتکار است. ریشه پلید به زبانهای ایرانی باستان و واژه پلشت برمیگردد و زشت از واژه اوستایی «زَرِشْتَ» به معنی زننده و ناپسند گرفته شده است.
نماد چیست
در فرهنگ، نمادگرایی و ادبیات فارسی، «پلید و زشت» مظهر نیروهای اهریمنی، تفکرات شیطانی و نیتهای فاسد است. در طبیعت نیز مواردی چون مردار یا گوشت خوک نمادهای مادی پلیدی ذاتی به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل پلید و زشت
عبارت «پلید و زشت» یک ترکیب وصفی و معنایی ریشهدار در زبان و فرهنگ ایرانی است که دو ساحت مادی و معنوی را به طور همزمان پوشش میدهد. واژه «پلید» ریشه در فارسی میانه داشته و بیشتر بر ناپاکی، کثیفی فیزیکی و آلودگی اخلاقی دلالت دارد؛ در حالی که واژه «زشت» از ریشه اوستایی به معنای ناپسند و زننده برمیآید و مایه نازیبایی ظاهری و کراهت منظر است.
در متون کهن و ادبیات کلاسیک فارسی، این دو واژه در کنار هم برای توصیف اوج انحطاط، شرارت، و دوری از پاکی و زیبایی به کار میروند. این مفهوم در بافت قرآنی و دینی نیز معادلهای دقیقی چون «رجس» (آلودگی معنوی و گناه)، «خبیث» (ناپاک و پلید) و «قبح» دارد که به خوبی ابعاد مختلف این صفت منفی را در رفتارهای انسانی و پدیدههای جهان تبیین میکنند.