معنی
ثروت در لغت به معنای فراوانی مال و دارایی است. در اصطلاح اقتصادی و عرفی، به مجموعه اموال، کالاها، مِکنت و هر نوع دارایی ارزشمندی که یک فرد، خانواده یا جامعه در اختیار دارد و دارای ارزش مبادلاتی است، ثروت گفته میشود.
یعنی چه
عبارت «ثروت» زمانی به کار میرود که میزان داراییهای مادی یا منابع در دسترس یک شخص از حد نیازهای اولیه فراتر رفته و به او قدرت اقتصادی، رفاه و توانگری ببخشد.
مترادف
واژههای فوق در متون کهن و معاصر فارسی همگی به مفهوم داشتن مال فراوان و بینیازی مادی اشاره دارند.
متضاد
این کلمات نشاندهنده نبودِ دارایی، دستتنگی و وضعیت معاش سخت هستند که دقیقاً نقطه مقابل توانگری و ثروت قرار میگیرند.
هم خانواده
واژههای مشتق فارسی مانند ثروتمند و باثروت از این کلمه ساخته شدهاند. همچنین واژههای ثراء (توانگر شدن) و مُثرِی (ثروتمند) از ریشه عربی آن هستند.
ریشه
این واژه از زبان عربی وارد فارسی شده است. در اصل از ماده «ث ر و» یا «ث ر ی» به معنی کثرت، فراوانی و زیادیِ چیزی (اعم از مال یا تعداد افراد) میآید که پس از ورود به فارسی، تمرکز معنایی آن صرفاً روی دارایی و اموال مالی قرار گرفته است.
جمله سازی
در جدول
کلمه «ثروت» دقیقاً یک پاسخ ۴ حرفی در جدول است. بسته به تعداد حروف درخواستی، واژههای دارایی، مال و مکنت نیز به عنوان پاسخ جایگزین استفاده میشوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگان Wealth و Riches متداولترین معادلها برای ثروت مادی هستند. در زبان ترکی نیز واژههای Varlık و Servet کاربرد وسیعی دارند.
جمعبندی و توضیح کامل ثروت
واژه ثروت که ریشهای عربی دارد، در زبان و ادبیات فارسی به معنای فراوانی دارایی، توانگری مادی و انباشت سرمایه به کار میرود. این مفهوم در فرهنگهای مختلف با نمادهایی چون رنگ طلایی و سبز، سکه طلا، و در ستارهشناسی کهن با سیاره مشتری (نماد برکت و توسعه) شناخته میشود. در اصطلاح مدرن اقتصادی نیز ثروت به تمام داراییهای مشهود و نامشهودی اطلاق میشود که ارزش مبادلاتی دارند و رفاه اقتصادی ایجاد میکنند.
از نگاه مذهبی و قرآنی، هرچند خود واژه مکتوب «ثروت» در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیم مترادف آن مانند «مال» (و جمع آن اموال)، «کَنز» (به معنی گنج اندوخته) و حتی واژه «خیر» (به معنای مال کثیر) بارها تکرار شدهاند. در دیدگاه اخلاقی و فرهنگی، ثروت همواره به عنوان یک شمشیر دو لبه به تصویر کشیده شده است؛ از یک سو نماد رفاه، قدرت و امکان خدمت به جامعه است و از سوی دیگر در ادبیات، مایه آزمایش انسان و دلبستگی به امور دنیوی تلقی میشود.