یعنی چه
«غوطتان» صیغه تثنیه (دو مکان) از واژه عربی «غُوطَة» است. این کلمه در اصل به معنای زمین پست، حاصلخیز، گود و پوشیده از درختان و آب است. در کاربرد تاریخی و جغرافیایی، به دو منطقه یا دو چشمه خرم و سرسبز در سرزمین قبیله «طَیّ» در شبهجزیره عربستان یا دو بخش از منطقه معروف «غوطه دمشق» اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت [غُوطَتانْ / ḡūṭatān] تلفظ میشود که حرف غین دارای ضمه (ـُ) و حرف تاء دوم دارای فتحه (ـَ) است.
در جدول
در مسابقات شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، واژه «غوطتان» به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهای 'دو منطقه حاصلخیز دمشق'، 'دو چشمه خرم قبیله طی' یا 'تثنیه غوطه' کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای اشاره به این مکان جغرافیایی از صورت لاتین اسم خاص آن استفاده میشود و برای بیان معنای لغوی میتوان از واژههای مربوط به اراضی پست و سرسبز استفاده کرد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به این واژه تاریخی و جغرافیایی عموماً از ریشه اصطلاح عربی آن (Guta) استفاده میشود.
به فارسی
برگردان مستقیم این واژه تثنیه به فارسی «دو غوطه» است که مجازاً میتوان آن را به صورت «دو حوضه سبز»، «دو دشت حاصلخیز» یا «دو باغستان فرورفته» معنا کرد.
در قرآن
واژه «غوطتان» یا ریشه تثنیه آن به این صورت در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ هرچند ریشه کلمه (غ-و-ط) در زبان عربی کلاسیک مفهوم فرورفتگی را افاده میکند.
نماد چیست
این واژه به عنوان تثنیه غوطه، در فرهنگ عربی و اراضی شام نمادی از بهشت زمینی، سرسبزی فراوان، وفور آب و حیات در میان مناطق خشک است. همچنین در مفهوم لغوی نمادی از فرورفتن و عمق به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل غوطتان
واژه «غوطتان» یک نام جغرافیایی و اسم خاص در حالت تثنیه عربی است که از ریشه «غ-و-ط» مشتق شده است. این کلمه در متون کهن و لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معجمالبلدان، به دو ناحیه یا دو چشمه آب بسیار خرم، سرسبز و فرورفته در زمین اشاره دارد که در دیار قبیله «طی» قرار داشته است. همچنین این واژه میتواند اشارهای به دو بخش از منطقه مشهور و حاصلخیز «غوطه دمشق» داشته باشد.
از نظر ریشهشناسی، واژه «غوطه» به زمینی پهناور، گود و سرسبز گفته میشود که درختان و آب فراوان آن را احاطه کرده باشند؛ بنابراین «غوطتان» به معنای دو دشت حاصلخیز یا دو باغستان فرورفته است. این کلمه اصالت فارسی ندارد و یک واژه کاملاً وامگرفته از جغرافیا و ادبیات عرب کلاسیک محسوب میشود که در پهنه زبان فارسی بیشتر در متون تاریخی، جغرافیایی و لغتنامهها تجلی یافته است.