معنی
واژه طغیان در اصل به معنای عبور از حدّ طبیعی، شرعی یا اخلاقی است. این کلمه هم در رفتار انسانها به صورت سرکشی و ظلم کاربرد دارد و هم در طبیعت به شکل بالا آمدن شدید و سرریز شدن آب رودخانهها و سیلابها استفاده میشود.
یعنی چه
عبارت طغیان یعنی خروج از تعادل و گسست از قوانین الهی، اجتماعی یا طبیعی. وقتی کسی یا چیزی دچار طغیان میشود، از چهارچوب و مرزهای تعیینشده خود فراتر رفته و باعث ایجاد آشفتگی، بحران یا ناپایداری میگردد.
مترادف
این کلمات در بافتهای مختلف (مانند رفتار اجتماعی یا پدیدههای طبیعی) میتوانند به جای طغیان به کار روند.
متضاد
واژههایی که نشاندهنده پایبندی به مرزها، پذیرش نظم یا بازگشت به حالت آرامش هستند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه ثلاثی مجرد (ط-غ-ی) مشتق شدهاند و مفهوم تجاوز از حد را در خود دارند.
ریشه
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و در اصل به معنای از حد گذشتن است. در فرهنگ اسلامی و قرآنی، این ریشه دهها بار برای توصیف سرکشی انسان از بندگی (مانند فرعون) یا طغیان پدیدههای طبیعی (مانند طوفان نوح) استفاده شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ طغیان دقیقاً ۵ حرف دارد و معمولاً در جواب راهنماهایی مثل «سرکشی»، «نافرمانی» یا «بالا آمدن آب رودخانه» قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به اینکه طغیان در چه زمینهای (سیاسی، طبیعی، پزشکی یا اخلاقی) معنا شود، واژگان متفاوتی در انگلیسی برای آن وجود دارد.
جمعبندی و توضیح کامل طغیان
واژه «طغیان» نمایانگر مفهوم عمیق و چندبعدی «عبور از مرزها و چهارچوبهای تعیینشده» است. این کلمه در زبان فارسی دو کاربرد عمده دارد؛ نخست در حوزه پدیدههای طبیعی که به معنای جوشش، فوران و سرریز شدن مهارناپذیر آب رودخانهها یا سیلابهاست، و دوم در حوزه رفتار انسانی و اجتماعی که به معنای تمرد، یاغیگری و سرکشی علیه قوانین، حکومتها یا دستورهای الهی به کار میرود.
از نگاه ریشهشناسی و قرآنی، طغیان همواره با مفاهیمی چون غرور، خودبزرگبینی و خروج از تعادل همراه است. این واژه در ادبیات و عرفان نیز به عنوان نمادی از خشم مهارناپذیر طبیعت یا غلیان شدید احساسات و عشقی که مرزهای عقل را در مینوردد، شناخته میشود. در مجموع، طغیان هرگونه خروج از حالت سکون و تعادل به سمت افراط و تجاوز از حد را توصیف میکند.