معنی
غفور یکی از صفات الهی است که به معنای بسیار آمرزنده و کسی که خطاها را میپوشاند و اثرشان را محو میکند، به کار میرود.
یعنی چه
واژهٔ غفور صیغهٔ مبالغه است و اشاره به کسی دارد که بارها و به شدت خطای دیگران را نادیده گرفته، آنها را از آلودگی محافظت کرده و گناهان را پنهان میسازد.
مترادف
واژههایی که مفهوم بخشش فراوان و پوشاندن لغزشها را میرسانند، مترادف این کلمه هستند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشهٔ ثلاثی مجرد «غ-ف-ر» مشتق شدهاند.
ریشه
ریشهٔ این واژه عربی است. در اصلِ زبان، غفر به معنای پوشاندن، مستور کردن و محافظت کردن از آلودگی یا آسیب (مانند مِغفَر به معنی کلاهخود) است که در مفهوم دینی به پوشاندن گناه و محو اثر آن توسعه یافته است.
تلفظ
این کلمه با فتح حرف غین، ضم حرف فاء و سکون واو تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «بسیار آمرزنده» یا «از صفات خداوند»، کلمهٔ ۴ حرفی «غفور» مورد استفاده قرار میگیرد.
به انگلیسی
در متون دینی و برگردانهای انگلیسی قرآن، این معادلها برای انتقال مفهوم غفور به کار میروند.
به عربی
واژهٔ الغفور در زبان عربی به عنوان یکی از اسما حسنی شناخته میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل این واژه در زبان فارسی «آمرزگار» و «بخشاینده» هستند که صفت پاک خداوند را بیان میکنند.
در قرآن
این واژه مجموعاً ۹۱ بار در قرآن کریم به کار رفته است. در بیش از ۵۰ مورد به صورت ترکیب «غفور رحیم» (آمرزنده و مهربان) آمده و در موارد دیگر با صفاتی نظیر عفوّ، حلیم، شکور، عزیز و ودود همراه شده است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، غفور نماد امید مطلق، پذیرش توبه و صفتِ پردهپوشی خداوند بر گناهان انسان است که به مؤمنان یادآوری میکند هیچ خطایی بزرگتر از پهنهٔ بخشایش الهی نیست.
جمعبندی و توضیح کامل غفور
واژهٔ غفور یکی از زیباترین و پرکاربردترین صفات خداوند در فرهنگ اسلامی است که ریشه در مفهوم عمیقِ «پوشاندن و محافظت کردن» دارد. این کلمه فراتر از یک بخشش ساده، به معنای مستور کردن خطاهای بندگان و محو کامل آثار گناهان است، به گونهای که کرامت انسان حفظ شود.
تکرار چشمگیر این صفت در قرآن کریم، به ویژه در کنار صفت «رحیم»، نشاندهندهٔ اولویت رحمت و چشمپوشی در سنت الهی است و در ادبیات عرفانی همواره به عنوان مایهٔ امیدواری و ایستادگی در برابر ناامیدی یاد میشود.