معنی
مصاحبت در لغت به معنای همراهی، همنشینی، گفتگو کردن و در کنار کسی بودن است. این واژه رابطه نزدیک و صمیمانه میان دو یا چند نفر را توصیف میکند که در آن تبادل افکار، احساسات و دوستی شکل میگیرد.
یعنی چه
در اصطلاح و کاربرد روزمره، مصاحبت یعنی فردی را به عنوان همدم و همراه خود انتخاب کردن و از حضور، کلام و رفتار او بهرهمند شدن. در اصطلاح منطق نیز به مجموع لزوم و اتفاق در دو قضیه گفته میشود.
مترادف
واژههای فوق در متون ادبی و زبان عامیانه بیشترین قرابت معنایی را با مصاحبت دارند.
متضاد
این کلمات نشاندهنده فاصله گرفتن، تنها شدن و دوری از جمع و همراهان هستند که در تقابل مستقیم با مفهوم مصاحبت قرار میگیرند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه سهحرفی عربی (ص ح ب) مشتق شدهاند و مفاهیمی نظیر همراهی، مالکیت و گفتگو را در خود دارند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با ضمه روی حرف میم، فتحه روی حروف حاء و باء، و به صورت بیتنوین تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون همنشینی یا رفاقت ۶ حرفی، واژه «مصاحبت» به کار میرود.
به انگلیسی
این واژهها برای رساندن مفهوم رفاقت، همراهی و همنشینی در زبان انگلیسی استفاده میشوند.
به عربی
واژه مصاحبت خود از مصدر باب مفاعله در زبان عربی گرفته شده و در این زبان نیز دقیقاً به همین معنا به کار میرود.
به فارسی
برگردانهای اصیل و خالص فارسی برای این واژه شامل عباراتی چون همنشینی، همدم شدن و یاری و رفاقت است.
نماد چیست
در متون ادبی و عرفانی، مصاحبت نماد اثرگذاری متقابل انسانها بر یکدیگر است. برای این مفهوم انتزاعی نماد مادی رسمی وجود ندارد، اما در فرهنگ بصری گاهی دو دست فشرده شده یا دو پرنده در کنار هم نشانه آن هستند.
جمعبندی و توضیح کامل مصاحبت
واژه مصاحبت ریشه در فرهنگ و زبان عربی (ص ح ب) دارد و به عنوان یک اسم مصدر وارد زبان فارسی شده است. این کلمه ابعاد عمیقی از روابط انسانی از جمله همنشینی، گفتگو، همدمی و رفاقت را پوشش میدهد و در ادبیات فارسی همواره به عنوان عاملی مهم در شکلگیری شخصیت و اخلاق انسان بررسی شده است.
بررسی مشتقات این کلمه در متون کهن و مذهبی نشان میدهد که هرچند خود واژه مصاحبت به صورت مصدری در قرآن نیامده، اما همخانوادههای آن مانند اصحاب و صاحب کاربرد فراوانی دارند که همگی بر اهمیت همراهی مادی و معنوی تأکید میکنند.
در مجموع، این واژه ششحرفی یکی از کلیدیترین مفاهیم در حوزه معاشرتهای اجتماعی و روابط صمیمانه به شمار میرود که متضادهایی چون عزلت و انزوا را در مقابل خود دارد.