معنی
واژه فتح در اصل به معنای گشودن و باز کردن است که در کاربردهای وسیعتر به معنای دست یافتن به یک سرزمین یا غلبه بر دشمن نیز به کار میرود.
یعنی چه
این کلمه یعنی از بین بردن هر نوع بستگی و انسداد، چه این انسداد فیزیکی باشد مانند باز کردن یک در، و چه معنوی و مادی مانند به دست آوردن نصرت و کامیابی در جنگها و امور زندگی.
مترادف
این واژهها همگی مفهوم غلبه بر سختیها و دست یافتن به موفقیت یا قلمرو جدید را میرسانند.
متضاد
در زبان فارسی شکست و ناکامی دقیقترین متضادهای معنایی فتح هستند و در لغت عرب نیز اغلاق به معنی بستن، ضد آن است.
هم خانواده
تمام این کلمات از ریشه سه حرفی (ف-ت-ح) مشتق شدهاند و به نوعی با مفهوم گشودن یا آغاز کردن ارتباط دارند.
ریشه
این واژه ریشه در زبانهای سامی (Proto-Semitic *pataḥ) دارد و به طور مستقیم از زبان عربی وارد زبان فارسی شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند گشایش، پیروزی یا تسخیر به عنوان راهنما آمده و پاسخ معمولاً خود واژه «فتح» است.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد کلمه، میتوان از معادلهای فوق در زبان انگلیسی استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل فتح
واژه «فتح» یکی از پرکاربردترین واژگان با ریشه عربی در زبان فارسی است که مفهومی فراتر از یک پیروزی نظامی ساده را در خود جای داده است. این کلمه در اصل به معنای گشودن و رفع هرگونه بستگی است؛ به همین دلیل در فرهنگ و ادبیات اسلامی و فارسی، نمادی از پایان یافتن سختیها، آغاز روشنایی و گشایشهای مادی و معنوی به شمار میرود.
در متون قرآنی نیز این واژه هم به معنای نصرت و پیروزی درخشان (مانند سوره فتح) و هم به معنای داوری و قضاوت عادلانه میان دو گروه به کار رفته است. همچنین اسم مبارک «فتاح» به عنوان یکی از اسماء حسنی، نشاندهنده همین وجه از گشایشگری پروردگار است. در مجموع، فتح در ذهن فارسیزبانان تداعیکننده موفقیتهای بزرگ، عبور از موانع سخت و رسیدن به اهداف والا است.