معنی
متواضع به فردی گفته میشود که با وجود داشتن علم، مقام یا ثروت، از غرور و خودپسندی دوری میکند و با دیگران با ادب، مدارا و مساوات رفتار مینماید.
یعنی چه
این واژه در فرهنگ اخلاقی به معنای شکستن نفس و خود را در مرتبهای برابر یا پایینتر از دیگران دیدن است تا از ایجاد حس برتربینی جلوگیری شود.
مترادف
این کلمات همگی به مفهوم افتادگی، پذیرش حقیقت و نداشتن کبر و غرور در رفتار اشاره دارند.
متضاد
این واژهها دقیقاً در نقطهٔ مقابل تواضع قرار دارند و نشاندهندهٔ برتربینی و خودبزرگبینی هستند.
در جدول
در جدولهای متقاطع، صفت فرد فروتن معمولاً با کلماتی چون متواضع یا فروتن جایگذاری میشود.
به انگلیسی
واژه humble بیشتر به ویژگی اخلاقی فروتنی درونذاتی و modest به بیادعا بودن در رفتار و گفتار اشاره دارد.
به عربی
این واژه ریشهٔ عربی دارد و از باب تفاعل (و-ض-ع) به معنای فروتنی کردن وارد زبان فارسی شده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی نیز همین واژه با تغییر جزئی در تلفظ به عنوان وامواژه استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و سرهٔ این واژه در زبان فارسی «فروتن» و «افتاده» هستند که صفت پاکنفسی را میرسانند.
جمعبندی و توضیح کامل متواضع
واژهٔ متواضع ریشه در زبان عربی و مفهوم فرونهادن و پایین آوردن خود دارد، اما در زبان و ادبیات فارسی به عنوان یکی از والاترین صفات اخلاقی و انسانی شناخته میشود. فرد متواضع کسی است که علیرغم داشتن تواناییها یا موقعیتهای برجسته، هرگز دستخوش غرور، تکبر و خودپسندی نمیشود و در برخورد با جامعه، رفتاری مبتنی بر احترام متقابل، سادگی و خاکساری پیشه میکند.
در فرهنگ و ادبیات سنتی ما، نمادهایی چون «درخت پربار» که هرچه ثمرش بیشتر میشود سرش پایینتر میآید، یا «خاک» که مظهر افتادگی است، برای تصویرسازی این صفت به کار میروند. اگرچه خود کلمه به طور مستقیم در قرآن نیامده، اما مفاهیمی مانند «مشی هونا» (راه رفتن با آرامش و فروتنی) به شدت بر ارزش این منش صحه میگذارند.
در نهایت، تواضع به معنای ضعف یا ذلت نیست، بلکه نشانهای از عزت نفسِ بالا و اصالت شخصیتی است که به انسان ظرفیت درک درست خود و دیگران را بدون نیاز به تظاهر و خودبزرگبینی میدهد.