یعنی چه
معصیت در لغت به معنای سرپیچی کردن و عدم اطاعت است. در اصطلاح دینی و اخلاقی، به هرگونه عمل یا رفتاری گفته میشود که برخلاف فرمان خداوند، قوانین الهی یا اصول اخلاقی باشد.
متضاد
واژههایی که در نقطه مقابل معصیت قرار میگیرند و نشاندهنده فرمانبرداری و انجام امور پسندیده هستند.
تلفظ
این واژه دارای سکون بر روی حرف «ع»، کسره زیر حرف «ص» و فتحه روی حرف «ی» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان هممعنی گناه یا نافرمانی خواسته میشود که پاسخ اصلی آن ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
رایجترین معادلهای انگلیسی برای انتقال مفاهیم دینی و قانونی این واژه.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز با همین ساختار و معنا به کار میرود.
به فارسی
برگردانهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون گناه و بزه است که ریشههای کهن فارسی دارند.
در قرآن
این واژه و مشتقاتش در قرآن به کار رفتهاند؛ برای نمونه در آیات ۹ و ۱۰ سوره مجادله به صراحت عبارت «مَعْصِيَتِ الرَّسُولِ» (نافرمانی از پیامبر) آمده است که خروج از مسیر بندگی را نشان میدهد.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و متون مذهبی، معصیت نماد سنتی و بصری خاصی ندارد، اما مجازاً به عنوان تاریکی، ظلمت در برابر نورِ طاعت، و عاملی برای زنگار گرفتن قلب انسان توصیف میشود.
جمعبندی و توضیح کامل معصیت
واژه «معصیت» ریشهای عربی از ماده «ع ص ی» دارد و در اصل به معنای سرپیچی کردن و انعطافناپذیری است. در فرهنگ اسلامی و زبان فارسی، این کلمه به طور گسترده برای اشاره به هرگونه گناه، بزه و خروج از طاعت و فرمان الهی استفاده میشود.
این مفهوم در تقابل مستقیم با واژههایی چون «طاعت» و «ثواب» قرار میگیرد و در ادبیات دینی مایهٔ دوری از رحمت الهی و تاریکی دل دانسته شده است، هرچند که راه بازگشت از آن همواره با توبه باز نگاه داشته میشود.