معنی
طیبه واژهای عربی و مؤنث «طَیِّب» است که در فارسی به معانی پاک و مطهر، نیکو و پسندیده، خوشبو و دلپذیر، و همچنین انسان عفیف و پاکدامن به کار میرود.
یعنی چه
در اصطلاح و کاربرد زبانی، این کلمه به هر امر مادی یا معنوی اشاره دارد که ذاتاً خوش، مرغوب، حلال و پسندیده باشد و هیچگونه خباثت یا ناپاکی در آن راه نداشته باشد.
مترادف
واژههایی مانند طاهره و زکیه از دقیقترین هممعنیهای این کلمه در بخش صفات انسانی و معنوی هستند.
متضاد
مهمترین و اصلیترین متضاد این کلمه در متون لغوی و قرآنی، واژه «خبیثه» به معنای ناپاک و پلید است.
ریشه
ریشه اصلی این کلمه عربی است و به معنای خوب شدن، پاکیزه شدن، خوشبو بودن و نیکو شدن میآید. طیبه صورت مؤنث از صفت مشبهه طیب است.
جمله سازی
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، کلمه طیبه به عنوان پاسخ واژههایی نظیر پاک، پاکیزه یا مؤنث طیب با ۴ حرف شناخته میشود.
به انگلیسی
بسته به متن مورد نظر، میتوان از معادلهای فوق برای انتقال معنای طیبه در زبان انگلیسی استفاده کرد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و به عنوان صفت برای اسامی مؤنث به کار میرود.
به فارسی
برگردان دقیق و سره این واژه در زبان فارسی برابر با کلماتی چون پاکیزه، نکو و خوشنهاد است.
جمعبندی و توضیح کامل طیبه
واژه طیبه اصالتاً ریشهای عربی دارد و به معنای پاک، مطهر، نیکو و پسندیده است. این کلمه در ادبیات فارسی و متون دینی کاربرد گستردهای دارد و صفت مشبهه مؤنث از ماده «طیب» محسوب میشود که هر چیز خوشایند، حلال و عاری از آلودگی را توصیف میکند.
در فرهنگ قرآنی، تعابیری همچون «کلمه طیبه» و «شجره طیبه» به عنوان نمادهای اصالت، ثبات، ایمان ریشهدار و خیر مستمر شناخته میشوند که برکات آنها همیشگی است. همچنین این واژه به عنوان نامی زیبا برای بانوان، تجلیبخش مفاهیمی چون عفت، پاکدامنی و نیکویی است.
علاوه بر این، در تقابل مفاهیم، طیبه همواره در برابر «خبیثه» (پلید و ناپاک) قرار میگیرد تا مرز میان نیکی مطلق و زشتی مادی و معنوی را آشکار سازد. این واژه در شعر و نثر فارسی نیز به وفور جهت فضیلتبخشی به مفاهیم مختلف استفاده شده است.