یعنی چه
این ترکیب فعلی به معنای خراب کردن، هدر دادن، ویران ساختن و به فساد کشاندن یک امر، مادی یا معنوی (مانند عمر، مال یا کار) به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت فتحة حرف اول (تَ) در تباه و سکون حرف نون در ساختن انجام میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «تباه ساختن» با ۹ حرف است. از دیگر گزینههای مشابه با تعداد حروف یکسان میتوان به نابود کردن و ضایع کردن اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن، از واژههای Ruin برای تباه کردن زندگی یا نقشه، و Corrupt برای فاسد کردن اخلاق یا سیستم استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مصادر متعددی معادل این واژه هستند؛ برای نمونه إحباط در ساختار دینی به معنی تباه شدن اعمال نیک به کار میرود.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج فارسی این واژه شامل ویران ساختن، هدر دادن، ضایع کردن، و متلاشی کردن هستند. در نقطه مقابل، واژههایی چون آباد ساختن، اصلاح کردن و احیا کردن متضاد آن به شمار میروند.
در قرآن
خود این ترکیب فعلی فارسی در قرآن نیست، اما به عنوان معادل واژههایی نظیر «إفساد فی الأرض» یا «إحباط اعمال» (مانند تباه شدن اعمال با گناه) در ترجمهها استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات فارسی، تباه ساختن نمادی از وزش باد خزان بر گلستان، تاثیر ظلم بر فروپاشی یک پادشاهی، و انحطاط اخلاقی و اجتماعی انسان به وسیله هوای نفس است.
جمعبندی و توضیح کامل تباه ساختن
«تباه ساختن» یک ترکیب فعلی کهن و اصیل فارسی است که ریشه در واژه پهلوی «تپاه» (tapāh) دارد. این واژه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین به مفاهیمی همچون ضایع کردن، هلاک کردن، فاسد نمودن و از بین بردن کارایی و ارزش چیزها معنا شده است. کاربرد آن هم در امور مادی مانند ویران کردن بناها و هم در امور معنوی مانند هدر دادن عمر و ابطال طاعات دیده میشود.
در متون دینی و ترجمههای قرآنی، این واژه رساترین معادل برای اصطلاحاتی چون «افساد» و «احباط» است که دلالت بر از بین رفتن اثرات نیکو یا ایجاد ناامنی و خرابی دارد. در حوزه ادبیات نیز این اصطلاح به عنوان نمادی از عملکرد نیروهای ویرانگر طبیعی همچون خزان، یا رفتارهای ناپسند انسانی مانند ظلم و بیدادگری به کار رفته است.