معنی حقیق چیست؟ مترادف و متضاد آن

معنی

حقیق در لغت به معنای فرد یا امری است که شایستگی و لیاقت چیزی را دارد. همچنین در برخی متون قدیمی به معنای امر ثابت، پابرجا و درست نیز به کار رفته است.

یعنی چه

وقتی کسی را حقیق به امری می‌دانند، یعنی او مستحق و سزاوار آن موقعیت یا پاداش است و آن کار اصالتاً حق او محسوب می‌شود.

مترادف

واژه‌هایی که مفهوم لیاقت، ثبوت و حقانیت را می‌رسانند، با این کلمه هم‌معنی هستند.

متضاد

کلماتی که بر عدم شایستگی یا ناپایداری و بطلان دلالت دارند، دگرمعنای این واژه هستند.

هم خانواده

این واژه‌ها همگی از ریشه سه حرفی (ح ق ق) مشتق شده‌اند و مفاهیم مرتبط با راستی و درستی را می‌سازند.

ریشه

این کلمه یک صفت مشبهه وارد شده از زبان عربی است که از ریشه «ح ق ق» به معنی ثابت شدن، پابرجا شدن و راست بودن گرفته شده است.

جمله سازی

تلفظ

این واژه با فتح حرف اول (ح)، کسره کشیده حرف دوم (ق) و سکون حرف پایانی تلفظ می‌شود.

به انگلیسی

بسته به بافت متن، از معادل‌های بیان‌کننده لیاقت یا حقانیت استفاده می‌شود.

به عربی

در خود زبان عربی نیز این کلمه به عنوان صفت به کار می‌رود و واژه‌های هم‌معنی فوق کاربرد بالایی دارند.

در قرآن

این واژه در آیه ۱۰۵ سوره مبارکه اعراف از زبان حضرت موسی (ع) آمده است: «حَقِيقٌ عَلَىٰ أَنْ لَا أَقُولَ عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ» به این معنی که سزاوار و شایسته است که درباره خداوند جز به حق و راستی سخنی نگویم.

نماد چیست

این واژه یک صفت انتزاعی است و نماد مادی یا جانوری ندارد، اما در ادبیات عرفانی نمادی از استحقاق وجودی و ثبات در مسیر حق به شمار می‌رود.