معنی
سفله در لغت به کسی گفته میشود که دارای ذات یا رفتار پست، بیارزش و فرومایه است و از نظر اخلاقی سقوط کرده است.
یعنی چه
عبارت سفله یعنی شخص ضعیفنفس، لئیم و رذل که اصالت اخلاقی ندارد و کارهای ناپسند و دونپایه انجام میدهد.
مترادف
واژههای هممعنی کلمه سفله شامل کلماتی است که به پستی ذات و رفتار اشاره دارند.
متضاد
کلمات متضاد سفله کلماتی هستند که بر بزرگواری، اصالت و والامنش بودن دلالت میکنند.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی عموماً به صورت سِفله (sefleh) و در ریشه اصلی به صورت سَفله (saflah) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای فرد پست، ناکس یا فرومایه، کلمه ۴ حرفی سفله قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای معادلسازی کلمه سفله در زبان انگلیسی از صفتهایی که به پستی رفتار و شخصیت اشاره دارند استفاده میشود.
به فارسی
ریشه این کلمه عربی (س-ف-ل) است و برگردان یا معادلهای اصیل فارسی آن کلماتی چون فرومایه، ناکس، بدسرشت و دونپایه هستند.
نماد چیست
در ادبیات فارسی، سفله نماد سقوط شخصیت و بیوجدانی است. در نمادشناسی ادبی و جانوری نیز حیواناتی مانند کرکس (به دلیل مردارخواری) یا جَعل (سرگینغلتان، در شعر عطار به دلیل علاقه به پلیدی) به عنوان نماد رفتاری سفلگان تصویر شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل سفله
واژه سفله از ریشه عربی «سفل» به معنای پایین و پستی گرفته شده است و در زبان و ادبیات فارسی برای توصیف افرادی به کار میرود که از نظر اخلاقی، ذات و رفتار در پایینترین مرتبه انسانی قرار دارند. این کلمه بار معنایی منفی شدیدی دارد و معمولاً در نکوهش رفتارهای خائنانه، خسیسانه و ناجوانمردانه استفاده میشود.
در متون کلاسیک فارسی، شاعرانی چون حافظ و سعدی بارها از واژه سفله و جمع آن یعنی «سفلگان» برای نقد ساختار جامعه یا هشدار درباره همنشینی با افراد بیاصالت استفاده کردهاند. گرچه خود این کلمه به طور مستقیم در قرآن نیامده، اما مشتقات آن نظیر «اسفل سافلین» به معنای پستترینِ درجات، کاملاً با این مفهوم همخوانی دارد.
به طور کلی، شناخت مفهوم سفله به درک بهتر کنایهها و استعارههای ادبی کمک میکند. این واژه در جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان پاسخی برای معماهای مرتبط با پستی و فرومایگی کاربرد زیادی دارد.