یعنی چه
عبارت «رمل کبار» از دو واژهٔ عربی «رمل» (به معنی شن، ماسه و اصطلاحاً علم خاکبینی یا پیشگویی از طریق خط و نقطه) و «کبار» (جمع کبیر، به معنی بزرگ و شریف) تشکیل شده است. این اصطلاح در متون کهن به معنای مکتب بزرگ، پیشرفته و جامع علم رمل به کار میرود و همچنین نام یکی از کتابهای خطی معروف و آموزشی در این زمینه است.
تلفظ
این ترکیب در زبان فارسی معمولاً به صورت اضافهٔ بیانی یا صفت و موصوفی و با تلفظ «رَملِ کُبار» یا «رَملِ کِبار» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این اصطلاح خود کلمهٔ «رمل کبار» (۷ حرف) است. همچنین بسته به طراح جدول، ممکن است عباراتی مثل «خاک بینی» یا «علم رمل» مد نظر باشد.
به انگلیسی
واژهٔ رمل در زبان انگلیسی Geomancy (خاکبینی) نام دارد و ترکیب رمل کبار به صورت Great یا Grand Geomancy ترجمه میشود.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این مفهوم ساختار یافته، از عبارات «الرمل الکبیر» یا همان ترکیب «الرمل الکبار» استفاده میکنند.
به ترکی
در ترکی استانبولی به علم رمل، Remil میگویند و معادل این ترکیب Büyük Remil İlmi (علم رمل بزرگ) است.
به فارسی
برگردان دقیق و سادهٔ این اصطلاح عربی به زبان فارسی، «رمل بزرگ» یا «دانش پیشرفته و جامع خاکبینی» است.
در قرآن
خود ترکیب «رمل کبار» و واژهٔ «رمل» در قرآن مجید نیامدهاند؛ اما واژهٔ «کُبّار» (به معنی بسیار بزرگ) یکبار در آیه ۲۲ سوره نوح به صورت «وَمَکَرُوا مَکْرًا کُبَّارًا» به کار رفته است.
نماد چیست
در نمادشناسی علوم غریبه، این اصطلاح نماد ترسیم اشکال ۱۶گانه رمل (مانند لحیان و حمره) از طریق خطوط و نقطهها است که عناصر چهارگانه آب، باد، خاک و آتش را در طالعبینی سنتی نمایندگی میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل رمل کبار
عبارت «رمل کبار» بیش از آنکه یک واژهٔ واحدِ مستقل در لغتنامههای عمومی زبان فارسی باشد، یک اصطلاح ترکیبی تخصصی در حوزهٔ علوم غریبه و سنتی است. این عبارت از دو بخش «رمل» به معنای خاکبینی یا پیشگویی از روی خط و نقطه و «کبار» به معنی بزرگان و بزرگ تشکیل شده و در مجموع به معنای «رمل جامع و پیشرفته» یا «مکتب بزرگ علم رمل» به کار میرود.
در فرهنگ مکتوب، این نام بهطور ویژه یادآور کتابهای خطی و آموزشی برجستهای است که برای آموزش سطوح عالی این دانش به دانشپژوهان تدوین شدهاند؛ آثاری که به بررسی احکام پیچیدهٔ طالع، استخراج خبایا (اشیاء پنهان) و دفاین میپردازند. هر دو واژه ریشه در زبان عربی دارند و اگرچه خود ترکیب در قرآن نیامده، اما جزو کلمات پرکاربرد در متون کهن شبهعلمی فارسی محسوب میشود.