معنی
در لغتنامههای معتبر مانند دهخدا، معین و عمید، واژه لچر به فردی فرومایه، پست، لئیم (خسیس) و چرکین یا کثیف اطلاق میشود. همچنین در فرهنگ عامه گاهی به معنی متلک و حرف زشت نیز به کار میرود.
یعنی چه
این کلمه ترکیبی از مفاهیم آلودگی ظاهری و رذالت اخلاقی است. در گویشهای محلی مانند لری و لکی به معنای آدم یکدنده و لجباز، و در مازندرانی و قمی به معنای فرد شلخته و کثیف کاربرد دارد.
مترادف
واژههای فوق نزدیکترین معانی را به بافتهای مختلف کاربرد کلمه لچر در فارسی رسمی و گویشی دارند.
متضاد
این کلمات نقطهمقابل اوصاف ظاهری و اخلاقی واژه لچر هستند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «آدم فرومایه و کثیف» یا «پست و خسیس»، واژه ۳ حرفی «لچر» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
نکته زبانشناختی: واژه انگلیسی 'lecher' از نظر آوایی با لچر فارسی همآواست، اما در انگلیسی به معنای مرد شهوتران است و ریشه متفاوتی دارد.
به فارسی
این واژه برگردانی از زبان دیگر نیست، بلکه یک صفت کاملاً فارسی و عامیانه است که ریشه متون رسمی عربیمبنا ندارد و در فرهنگ توده شکل گرفته است.
نماد چیست
در ادبیات عامه و گفتارهای اجتماعی، کلمه لچر به عنوان سمبلی برای نشان دادن حد اعلای پستی اخلاقی، بیادبی، لجاجت کورکورانه یا پلیدی ظاهری و باطنی به کار میرود.
معنی انگلیسی/خارجی
اگر کاربران این کلمه را در بافت زبان انگلیسی جستجو کنند، واژه 'lecher' (برگرفته از ریشه فرانسوی قدیم) به معنای فردی هرزه، شهوتپرست و منحرف اخلاقی است که با وجود تشابه صوتی شدید، با 'لچر' فارسی تفاوت معنایی و ریشهای دارد.
جمعبندی و توضیح کامل لچر
واژه «لچر» در زبان فارسی و گویشهای مختلف آن، صفت تحقیرآمیز و عامیانهای است که برای توصیف ابعاد مختلفی از رذایل ظاهری و باطنی به کار میرود. در فرهنگ لغتهای رسمی نظیر دهخدا و معین، این کلمه عمدتاً به معنای فرد پست، فرومایه، خسیس و کثیف آمده است. از سوی دیگر، ریشه این واژه در تداول عامه با کلماتی چون «لیچار» (به معنی سخن آلوده و ناسزا) همپیوند ارزیابی میشود.
نکته جالب در خصوص این واژه، تنوع معنایی آن در فرهنگها و گویشهای بومی ایران است؛ به طوری که در گویشهای لری و لکی بار معنایی «لجبازی و یکدندگی» به خود میگیرد، در حالی که در مناطقی مانند مازندران و قم بیشتر بر جنبه «شلختگی، پلشتی و کثیفی» فرد دلالت دارد. در مجموع، این کلمه کاربردی قرآنی یا رسمی نداشته و صرفاً یک اصطلاح عامیانه و اشتقاقیافته از زبانهای هندوایرانی است.