یعنی چه
واژه «للفخر» از ترکیب حرف جر «لِـ» (برای) و اسم «الفخر» (افتخار) در زبان عربی ساخته شده است. این اصطلاح در ادبیات مکتوب، متون دینی و مباحث حقوقی به موقعیت، اقدام یا عنوانی اشاره دارد که فرد برای کسب اعتبار، مایه مباهات یا خودستایی و بزرگمنشی انجام میدهد.
تلفظ
این کلمه با کسر لام اول، سکون لام دوم، فتح فاء و سکون خاء و راء به صورت «لِلْفَخْر» تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ به راهنماهایی همچون «برای افتخار در زبان عربی» یا «جهت فخرفروشی»، کلمه ۵ حرفی «للفخر» است.
به انگلیسی
بسته به لحن متن و سیاق کلام (مثبت یا منفی بودن مفهوم افتخار)، میتوان از عبارات فوق در زبان انگلیسی استفاده کرد.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی است و از ریشه ثلاثی مجرد «فخر» به معنای نازیدن، بزرگمنشی و خودستایی اشتقاق یافته است.
به فارسی
در بازگردانی روان به زبان فارسی، میتوان به جای این ترکیب عربی از عبارتهای پیشوندی مانند «برای سرافرازی» یا «به خاطر خودستایی» (در بارهای معنایی منفی) استفاده کرد.
در قرآن
عین ترکیب املایی «للفخر» در متن قرآن کریم نیامده است؛ اما ریشه آن بارها در قالب مشتقاتی نظیر «فَخُور» به کار رفته است. برای نمونه در آیه ۳۶ سوره نساء آمده است: «إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالًا فَخُورًا» که در آن خداوند انسانهای متکبر و فخرفروش را نکوهش میکند.
جمعبندی و توضیح کامل للفخر
واژه «للفخر» یک ترکیب اضافه بیانی و کاربردی در زبان عربی است که به واسطه ورود واژگان دینی و ادبی، جایگاه خود را در متون کلاسیک فارسی نیز پیدا کرده است. این کلمه به طور دقیق به معنای انجام دادن کاری یا داشتن ویژگی خاصی به قصد کسب افتخار، سربلندی یا حتی در مواردی فخرفروشی و منمزدن است. ریشه اصلی آن «فخر» بوده که مفاهیمی چون بزرگمنشی و خودستایی را در بطن خود دارد.
اگرچه این عبارت املایی دقیقاً در متن قرآن دیده نمیشود، صیغههای همخانواده آن مانند «فخور» در آیات متعدد برای توصیف ویژگیهای منفی اخلاقی مانند تکبر استفاده شده است. با این حال، در ادبیات عمومی و رسمی، این کلمه میتواند بسته به بافت متن، هم بار معنایی مثبت (کسب افتخار و مایه مباهات بودن) و هم بار معنایی منفی (غرور و فخرفروشی بیجا) به خود بگیرد.
در حل جداول کلمات متقاطع و معماهای زبانی، شناخت تعداد حروف (۵ حرف) و ریشه عربی آن اهمیت دارد. معادلهای زبانی آن در انگلیسی و فارسی به خوبی نشاندهنده ابعاد دوگانه این مفهوم یعنی غرور پسندیده (Pride) و ادعای ناپسند (Boasting) است.