یعنی چه
این عبارت کنایهای در زبان فارسی به معنای برانگیخته شدن شدید احساسات، به جوش و خروش آمدن درونی، و تغییر حالت از سکون به وجد و هیجان عاطفی یا عرفانی است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب فعلی به صورت کسرۀ «ب»، سکون «ش»، واو مجهول و سکون «ر» در واژۀ شور، و فتحۀ «م» در واژۀ آمدن است.
در جدول
پاسخ دقیق در جدول برای این مفهوم «به شور آمدن» است که ۹ حرف دارد. واژههایی مانند شوریدن نیز به عنوان بديل کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن از اصطلاحات مربوط به هیجان عاطفی یا غلیان درونی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی ترکیبات مربوط به هیجان مفرط، ابتهاج و یا حالات وجد درونی به عنوان معادل به کار میروند.
به ترکی
در ترکی استانبولی فعل Coşmak دقیقترین حس غلیان و به شور آمدن درونی را منتقل میکند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و نمادشناسی ایرانی، این عبارت نمادی از بیداری قلب، حرکت از سکون به تجربهی شهودی و تجلی غلیان عشق راستین در هنگام سماع است.
جمعبندی و توضیح کامل به شور آمدن
عبارت کنایی و فعلی «به شور آمدن» در زبان و ادبیات فارسی ریشه در واژه باستانی «شور» به معنای آشفتگی، هیجان و التهاب دارد. این اصطلاح نشاندهنده حالتی است که در آن فرد از وضعیت آرامش یا بیتفاوتی خارج شده و تحت تأثیر یک عامل درونی یا بیرونی، دچار غلیان شدید احساسات، وجد و شادمانی عمیق میگردد.
در اشعار کلاسیک، بهویژه در آثار شاعرانی چون صائب تبریزی، این تعبیر بار معنایی و عرفانی ظریفی دارد و اغلب به رهایی از خود مادی و بیداری دل اشاره میکند. این ترکیب کاملاً ساختار پارسی دارد و در متون کهن مذهبی نظیر قرآن به این صورت مستقیم یافت نمیشود، بلکه زاییده تکامل ادبی زبان فارسی است.