یعنی چه
«ذابلات» جمع مؤنث سالم از واژهٔ «ذابل» است و به چیزها، گیاهان یا اندامهایی (مانند لبها یا چشمها) اشاره دارد که طراوت، شادابی و آب خود را از دست داده و دچار پژمردگی، خشکی و زوال شدهاند.
تلفظ
این واژه بر وزن فاعلات بوده و به صورت زابلات (با ذال) خوانده میشود که تلفظ دقیق آن برگرفته از ریشه عربی ذَبَلَ است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمهٔ «ذابلات» به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی مثل «پژمردهها» یا «خشکیدهها» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم جمع یا حالت توصیفی اشیای پژمرده و بیرمق از صفات فوق استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود اصالتاً عربی و جمع مؤنث سالم از ماده (ذ ب ل) است.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این واژه در زبان فارسی «پژمردگان» یا «گیاهان و اندامهای خشکیده و بیرمق» است.
در قرآن
خود واژهٔ «ذابلات» در قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیم همارز زوال و پژمردگی دنیا با واژگان دیگری نظیر «هَشیم» یا «مُصْفَرّاً» توصیف شدهاند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و متون مذهبی، این واژه (بهویژه در ترکیباتی چون الشفاه الذابلات) نمادی از تشنگی عاشورا، فرسودگی، گذر زمان و از دست رفتن شادابی و طراوت جوانی است.
جمعبندی و توضیح کامل ذابلات
واژهٔ «ذابلات» جمع مؤنث سالم از کلمهٔ عربی «ذابل» (برگرفته از ریشه ذَبَلَ) است که به معنای پژمردهها، خشکیدهها و موجودات یا اشیای بیرمق و بیطراوت به کار میرود. این کلمه گرچه در زبان فارسی معیارِ امروز به صورت مستقل چندان رایج نیست، اما در متون کهن ادبی و مذهبی (مانند توصیف لبهای تشنه یا گیاهان خشکیده) کاربرد دارد.
در بررسیهای لغتشناسی، این واژه مترادف با پلاسیدگی و افسردگی بوده و متضاد آن کلماتی چون ناضرات (شادابها) و رطاب (مرطوبها) است. در مسابقات جدول نیز به عنوان یک کلمهٔ ۶ حرفی با معنای پژمردهها شناخته میشود.