یعنی چه
واژه نقودی از کلمه پایه «نُقود» (جمع مکسر نقد به معنی پول نقد و سکهها) همراه با «یای نسبت» ساخته شده است. این اصطلاح به هر آنچه که به پول نقد، نقدینگی، سیاستهای مالی و وجوه نقدینگی مربوط باشد اشاره دارد. در زبان عربی نیز میتواند به معنی «پولهای من» (با یای متکلم) تعبیر شود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی حرف نون بهصورت نُقودی (noqūdi) است.
در جدول
پاسخ دقیق پنجحرفی برای این کلمه در جدول، خود کلمه «نقودی» یا معادلهای پنجحرفی نظیر «نقدینه» است.
به انگلیسی
برای توصیف داراییهای نقدی یا امور مربوط به نقدینگی از واژگان فوق استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً ریشه عربی دارد و از ریشه سهحرفی (ن-ق-د) مشتق شده است.
به فارسی
در زبان فارسی سره یا معادلهای رایج فارسی، واژههایی مانند «نقدینه»، «ثروت نقد» و «پول نقد» نزدیکترین برگردانها به شمار میروند.
نماد چیست
این کلمه فاقد نماد اسطورهای یا آیینی در فرهنگهای باستان است، اما در مفاهیم اقتصادی و عرف جامعه، نماد توان مالی ملموس، دسترسی فوری به ثروت و قدرت خرید آنی محسوب میشود که تجسم مادی آن سکه، اسکناس و ابزارهای مالی نقد است.
جمعبندی و توضیح کامل نقودی
واژه «نقودی» صفت نسبی برگرفته از واژه عربی «نُقود» (جمعِ نقد) است که در ادبیات اقتصادی و مالی به امور منسوب به پول نقد و نقدینگی دلالت دارد. اگرچه ریشه اصلی این کلمه از زبان عربی و ریشه سهحرفی «ن-ق-د» وارد فارسی شده، اما اصطلاح نقودی با الحاق یای نسبت فارسی کاربردی تخصصی در متون مالی پیدا کرده است.
از نظر ریشهشناسی، اصل این واژه به سنجش، جداسازی سره از ناسره و پرداخت نقد بازمیگردد. در ساختار کلمات متقاطع و معماها نیز توجه به تعداد حروف (۵ حرف) و معادلهایی چون نقدینه اهمیت دارد. این کلمه در متن قرآن کریم مستقیماً به کار نرفته است و بیشتر کاربردی دیوانی، دفتری و اقتصادی دارد.