یعنی چه
واژه «غمکش» از ترکیب دو بخش «غم» و «کش» (از مصدر کشیدن) ساخته شده است. این واژه در ادبیات فارسی هم به معنی کسی است که بار اندوه و غصه را بر دوش میکشد و صبوری میکند، و هم در معنای توسعهیافته به عنوان صفت برای شخص غمخوار، دلسوز و تسلیدهنده به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتحة بر روی غین، سکون روی میم و فتحة روی کاف است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول ۴ حرف دارد. از معادلهای متداول دیگر آن در جدول میتوان به غمخوار و غمدیده اشاره کرد.
به انگلیسی
بسته به کاربرد واژه در جمله، برای معنای صبور و اندوهگین از واژههایی مانند Sorrowful یا Grief-stricken و برای معنای تسلیدهنده از Sympathizer یا Comforter استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به بار اندوهگین بودن کلمه از «حزین» و برای اشاره به جنبه تسلیبخشی و همدردی آن از واژه «مواسی» استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی واژههای Dertli و Kederli به کسی که بار غم را حمل میکند اشاره دارند و عبارت Dert ortağı دقیقاً مفهوم همدرد و غمخوار را میرساند.
نماد چیست
این واژه نماد باستانی یا رسمی خاصی ندارد، اما در پهنه ادبیات کلاسیک فارسی، نمادی از صبوری در مواجهه با سختیهای روزگار و همچنین نشانهای از دلسوزی و مونسِ انسانهای رنجدیده بودن است.
جمعبندی و توضیح کامل غمکش
واژه «غمکش» یک ترکیب صفت فاعلی مرخم یا صفت مرکب در زبان فارسی است که از دو جزء «غم» و «کش» (بن مضارع کشیدن) تشکیل شده است. این کلمه در متون کهن و اشعار ادبی (مانند اشعار نظامی گنجوی) به دو صورت کاربرد دارد؛ نخست به معنی کسی که خود بار اندوه و سختی را به دوش میکشد و صبوری پیشه میکند، و دوم به عنوان صفت برای فردی که شریک غم دیگران میشود و نقش غمخوار و تسلیدهنده را ایفا میکند.
اگرچه این واژه در محاوره امروز کمکاربردتر از کلماتی مثل غمخوار، غمدیده یا غمگسار است، اما جایگاه معنایی استواری در ادبیات دارد. همچنین شایان ذکر است که این ترکیب با ساختار تماماً فارسی خود در متن قرآن مجید وجود ندارد، هرچند که ریشههای مفهومی حزن و اندوه در آیات الهی به کرات بررسی شدهاند.