یعنی چه
واژه ثقت (که شکل فارسینویسی شده ثقة است) در لغت به معنای اعتماد کردن، اطمینان، خاطرجمعی و استواری است. این کلمه در حالت صفتی به فردی اشاره دارد که مورد اطمینان، درستکار و امین باشد و مردم به او تکیه کنند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت ثِقَت (ثِ قَ) تلفظ میشود که برگرفته از تلفظ عربی آن یعنی ثِقَة (thiqa) است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول، خود کلمه «واژه ثقت» با ۷ حرف یا کلماتی مانند معتمد، امین و موثق است.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در انگلیسی، در حالت صفتی از کلمات Trustworthy و Reliable و در حالت اسمی و مصدری از Trust و Confidence استفاده میشود.
به عربی
ریشه اصلی این کلمه عربی است و در این زبان به صورت «ثِقَة» یا «موثوق» به کار میرود.
به فارسی
برابرهای دقیق فارسی این واژه شامل معتمد، امین، استوار، درستکار، قابل اعتماد، وثوق، خاطرجمعی و اطمینان هستند.
در قرآن
خود کلمه «ثقة» با این رسمالخط در قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، مشتقات مختلفی از ریشه سه حرفی آن (و ث ق) مانند «وَثَاقَ»، «مَوْثِق» و «وُثْقَى» (مانند العروة الوثقی) در آیات قرآن دیده میشوند که به مفاهیم پیمان محکم و اطمینان اشاره دارند.
نماد چیست
این واژه نماد و مظهر اصالت، اعتماد، راستگویی و اعتبار است. در متون اسلامی و علم رجال، اصطلاح «راوی ثقة» به عنوان نماد و معیار قطعی برای پذیرش و اعتبار احادیث به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل واژه ثقت
واژه «ثقت» در واقع همان کلمه عربی «ثقة» است که در زبان فارسی کلاسیک بر اساس قاعده تبدیل تاء تانیث (ة) به تاء کشیده (ت)، به این صورت نوشته شده است. این واژه از ریشه سه حرفی «و ث ق» مشتق شده و در صرف زبان عربی، حرف واو از ابتدای آن حذف و تاء به عوض آن در آخر آمده است. در متون کهن فارسی مانند تاریخ بیهقی و کلیله و دمنه، این کلمه هم در معنای مصدری (اعتماد و خاطرجمعی) و هم در معنای صفتی (شخص امین و معتمد) کاربرد فراوانی داشته است.
امروزه صورت مستقل «ثقت» بیشتر جنبه تاریخی و نوشتاری دارد، اما مشتقات و ترکیبات آن همچنان در زبان فارسی زنده هستند؛ برای نمونه، لقب دینی «ثقتالاسلام» که به معنای فرد مورد اعتماد اسلام است، از همین واژه گرفته شده است. این کلمه در فرهنگ لغتهای معتبری چون دهخدا، معین و عمید به عنوان نمادی از استواری، وثوق و درستکاری معرفی شده است.