یعنی چه
این واژه از ریشه عربی «رحض» گرفته شده است. در مفهوم لغوی به معنی یک مرتبه شستوشو یا پاک کردن آلودگی با آب است. همچنین در متون تاریخی به عنوان اسم خاص (اسم علم) برای افراد، از جمله جدِ یکی از صحابه پیامبر به نام خفاف بن ایماء بن رحضه، به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با فتح راء، سکون حاء و فتح ضاد به صورت «رَحْضَة» (raḥdah) است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف خود کلمه «رحضة» (۴ حرفی) یا معادلهای آن مانند «شستشو» است.
به انگلیسی
برای مفاهیم لغوی آن از واژههای مربوط به شستشو و برای نام خاص از صورت آوانگاری شده استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معیار، برای رساندن این مفهوم در کاربردهای روزمره بیشتر از واژه غسل یا تطهیر استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق و اصیل این واژه در زبان فارسی برابر با «یک مرتبه شستن لباس یا بدن» و «زدودن آلودگی» است.
در قرآن
کلمه «رحضة» در متن قرآن مجید به کار نرفته است؛ اما مفاهیم همارز آن مانند طهارت، غسل و وضو با واژگان دیگری در آیات قرآن مطرح شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل رحضة
واژه «رحضة» یک کلمه با ریشه عربی (ر-ح-ض) است که در متون لغوی دو کاربرد عمده دارد؛ نخست به عنوان مصدر مَرّه به معنای «یکبار شستن» یا پاکیزه کردن جامه و بدن از آلودگی، و دوم به عنوان یک اسم خاص تاریخی در صدر اسلام که نام جدِّ خفاف بن ایماء غفاری بوده است.
این واژه در زبان فارسی عمومیت و رواج بالایی ندارد و بیشتر در لغتنامههای کهن یا متون تاریخیِ عربی به چشم میخورد. مشتقات دیگر این ریشه مانند «مرحاض» (به معنی محل شستشو یا دستشویی) در زبان عربی کاربرد بیشتری دارند.
در مجموع، اگر با این کلمه در جدول یا متون قدیمی مواجه شدید، مفهوم اصلی آن پیرامون محور پاکیزگی، غسل و شستوشو قدم میزند و از نظر ساختاری واژهای چهار حرفی است.