یعنی چه
ترکیب «بیعار و ولگرد» به فردی اطلاق میشود که از سویی «بیعار» (بیشرم، بیننگ و بیخیال نسبت به رفتار ناپسند خود) است و از سوی دیگر «ولگرد» (آواره، بیکار و سرگردان) که بدون داشتن شغل، هدف یا برنامه مشخصی در جامعه وقتگذرانی و پرسهزنی میکند.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [بی عار وَ وَلْ گَ رْدْ] است که از دو واژه مجزا همراه با واو عطف تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «بی عار و ولگرد» با ۱۱ حرف است. همچنین معادلهای کوتاهتری نظیر هرزهگرد یا لاابالی نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار کلام میتوان از واژههای فوق برای رساندن مفهوم تنپروری و پرسهزنی بیهدف استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی برای توصیف فردی با این ویژگیها، ترکیب کلمات متسکع و متشرّد بیشترین کاربرد را دارد.
به فارسی
از معادلها و مترادفهای دقیق فارسی این ترکیب میتوان به کلماتی همچون تنآسا، اوباش، بیسروپا، خانهبدوش، ولمعطل و تنبرومندِ بیکار اشاره کرد.
در قرآن
عبارت «بیعار و ولگرد» به صورت عینی و ترکیبی در قرآن کریم نیامده است. با این حال، قرآن برای توصیف افرادی که رفتارهای غافلانه، بیمسئولیتی اجتماعی یا فساد اخلاقی دارند، از واژگانی چون «فاسق»، «سفیه»، «مفسد فیالأرض» یا تعابیری مانند «خوالف» (عقبماندگان از کار و تلاش) استفاده کرده است.
جمعبندی و توضیح کامل بی عار و ولگرد
عبارت «بیعار و ولگرد» یک ترکیب عطفی کاملاً تحقیرآمیز، منفی و عامیانه در زبان فارسی است. این اصطلاح برای توصیف افرادی به کار میرود که نه تنها هیچگونه مسئولیتپذیری اجتماعی، شغل مشخص یا هدف سازندهای در زندگی خود ندارند، بلکه از این وضعیت و رفتارهای ناپسند خود نیز دچار شرمندگی و سرشکستگی نمیشوند.
از نظر ریشهشناسی، بخش اول آن یعنی «بیعار» از پیشوند نفی فارسی و واژه عربی عار (به معنی ننگ و شرم) ساخته شده و بخش دوم یعنی «ولگرد» کاملاً فارسی و ترکیب «ول» (رها) و بن مضارع «گرد» است. این ترکیب در فرهنگ و ادبیات عامیانه نمادی از طردشدگی، تنپروری مفرط و بیاحترامی به هنجارهای قانونی و اخلاقی جامعه به شمار میرود.