معنی
این واژه در دو مفهوم عمده کاربرد دارد: نخست به عنوان واژهای قرآنی با تنوین نصب (وَکیلاً) به معنای سرپرست و مدافع، و دوم در زبان عامیانه و گفتاری به عنوان شکل دیگری از کلمه «وکلا» که جمع وکیل است.
یعنی چه
در اصل به مفهوم واگذاری کارها و اعتماد کردن به شخص دیگری است تا از حقوق فرد دفاع کند یا امور او را پیش ببرد. در متون دینی اشاره به کفایت خداوند در تدبیر امور بندگان دارد.
تلفظ
تلفظ اصلی آن در متن قرآن با تنوین نصب به صورت وَکیلاً است، اما در گفتار عامیانه گاهی به جای وُکَلا (جمع وکیل) به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به متن کاربرد، در مفاهیم مذهبی و عمومی از واژگان حمایتی و در مفاهیم حقوقی از اصطلاحات وکالت استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این واژه ریشه اصیل دارد و هم در ساختار تنویندار مفعولی و هم در ساختار جمع تکسیر به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق آن شامل کارساز، سرپرست و حامی در متون کهن، و کلماتی چون نماینده، وکیلها و حقوقدانان در کاربردهای امروزی است.
در قرآن
این واژه به صورت منصوب (وَکیلاً) ۲۰ مرتبه در قرآن کریم آمده است. در اکثر این آیات، به عنوان اسمی از اسماء الهی ناظر بر این است که خداوند برای حفاظت، کفایت و کارسازی امور بندگانش کاملاً کافی است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، این واژه نماد سپردن تمام مجهولات و سختیهای زندگی به یک حامی قدرتمند و دستیابی به آرامش است. در فضای اجتماعی نیز نشانهای از تکیه بر قانون و عدالت محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل وکیلا
واژه «وکیلا» در زبان و ادبیات ما در دو مسیر متفاوت بررسی میشود. از یک سو، این کلمه در اصل همان واژه عربی «وَکیل» همراه با تنوین نصب است که در متن قرآن کریم کاربرد فراوانی دارد و به معنای سرپرست، حامی و کارساز بزرگ است. در این مفهوم، واژه مذکور بر قدرت مطلق خداوند در رتق و فتق امور بندگان و بینیازی انسان از هر تکیهگاه دیگری دلالت میکند.
از سوی دیگر، در پارهای از موارد در زبان عامیانه یا متون جدول، این واژه ممکن است اشارهای به شکل گفتاری یا املایی کلمه «وکلا» (جمع وکیل) باشد که به معنای حقوقدانان و نمایندگان قانونی است. ریشه اصلی این واژه «و-ک-ل» بوده که مفاهیمی چون توکل، وکالت و موکل نیز از آن سرچشمه گرفتهاند و همگی حول محور اعتماد و واگذاری مسئولیت میچرخند.