یعنی چه
واژه لِطام یک مصدر عربی است که به زبان فارسی وارد شده و به معنای سیلی زدن، تپانچه زدن دو نفر به یکدیگر، ملاطمه و خودِ ضربه سیلی به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت کسر لام (لِـ) تلفظ میشود: لِطام (Liṭām).
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه لطام به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «سیلی زدن دو نفر به هم» یا «ملاطمه» کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم لطام در انگلیسی از واژههایی که به سیلی زدن یا برخورد فیزیکی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در این زبان با اصطلاحاتی چون ملاطمه و لطم همپوشانی کامل معنایی دارد.
به فارسی
معادلهای فارسی مستقیم این واژه شامل کلماتی چون سیلی، تپانچه، چک، و در اصطلاح کنایهای چکووچانه زدن یا درگیری مختصر است.
در قرآن
ریشه سه حرفی «ل ط م» و مشتقات آن مانند لطام در متن قرآن مجید به کار نرفتهاند و کاربرد قرآنی ندارند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، به ویژه با توجه به اشعار ناصرخسرو، لطام نمادی از برخورد ناخوشایند، درگیری لفظی و فیزیکی بیفایده و مجادله با افراد جاهل به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل لطام
واژه «لِطام» یک مصدر اصیل عربی است که به ادبیات و فرهنگ لغات فارسی راه یافته است. این کلمه در لغت به معنای سیلی زدن، تپانچه زدن به یکدیگر و ملاطمه (درگیری فیزیکی و سیلی زدن متقابل دو نفر به هم) معنا میشود. در زبان فارسی، این واژه بیشتر کاربرد ادبی و کهن دارد و در متون کلاسیک به عنوان نمادی از برخورد ناخوشایند و مجادله با افراد نادان به کار رفته است.
باید توجه داشت که این واژه را نباید با «لِثام» که به معنی نقاب و پوشش صورت است اشتباه گرفت، چرا که لطام مستقیماً از ریشه «ل ط م» به معنی ضربه زدن به صورت مشتق شده است. حکیم ناصرخسرو قبادیانی در بیت معروفی از این واژه استفاده کرده و میگوید: «با آبروی تشنه بمانی از آب جوی به / چون ز بهر آب زنی با خران لطام» که نشاندهنده کاربرد کنایهای آن در پرهیز از دعوا و مرافعه با نادانان است.
این کلمه در جدول کلمات متقاطع معمولاً به عنوان یک پاسخ چهار حرفی برای طراحان کاربرد دارد. با وجود ریشه عربی، این واژه و مشتقاتش در متن قرآن کریم نیامدهاند. در زبانهای دیگر مانند انگلیسی با کلماتی نظیر Slap و در ترکی با واژههایی مانند Şamar معادلسازی میشود.