یعنی چه
این عبارت ترکیبی از دو واژهٔ عربی «عین» به معنای چشمه و «ملاحه» (از ریشه ملح) به معنای نمکزار یا محل شوری است. در اصطلاح جغرافیایی و باستانشناسی، این نام اشاره به یک سکونتگاه پیش از تاریخ کلیدی در منطقه شام دارد که نماد آغاز یکجانشینی انسان است.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه در زبان عربی و اصطلاح باستانشناسی به صورت «عَینْ مَلاحَه» است که در منابع انگلیسی معمولاً به شکل Ayn Mallaha نگارش میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل دقیقاً «عین ملاحه» است که از ۸ حرف تشکیل میشود. در برخی طراحیهای جدول ممکن است به صورت معرفه و ۱۰ حرفی (عین الملاحه) نیز مد نظر قرار گیرد.
به انگلیسی
در منابع بینالمللی و متون علمی باستانشناسی، این واژه و محوطه تاریخی با نگارش Ayn Mallaha یا اصطلاح جایگزین Eynan شناخته میشود.
به عربی
این ترکیب ریشه اصیل عربی دارد. واژه ملاحة در این زبان علاوه بر مفاهیمی چون دریانوردی، به معنای نمکزار و محل استخراج نمک نیز به کار میرود.
به فارسی
برگردان تحتاللفظی این عبارت به فارسی «چشمهٔ شور» یا «چشمهٔ نمک» است. با این حال، به دلیل کاربرد خاص آن به عنوان یک نام جغرافیایی، در زبان فارسی نیز معمولاً خود اصطلاح «عین ملاحه» عیناً استفاده میشود.
در قرآن
خود عبارت ترکیبی «عین ملاحه» در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، واژه «عین» بارها به معنی چشمه (مانند فیهما عینان تجریان) و واژه «ملح» دو بار برای توصیف آب شور و تلخ دریاها (مانند وهذا ملح أجاج در سورههای فرقان و فاطر) به کار رفته است.
نماد چیست
در باستانشناسی و تاریخ فرهنگهای کهن، عین ملاحه نماد گذار انسان از دوران غارنشینی و کوچنشینی به عصر کشاورزی و یکجانشینی (فرهنگ نطوفی) است. همچنین به دلیل کشف قدیمیترین گور مشترک انسان و تولهسگ در این منطقه، نمادی از پیوند و اهلیسازی سگ توسط انسان به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عین ملاحه
عبارت «عین ملاحه» در وهله اول یک اصطلاح واژهشناسی عربی به معنای «چشمهٔ نمکین» یا «چشمهٔ شورهزار» است که از ترکیب دو واژه عین (چشمه) و ملاحه (محل شوری و نمک) ساخته شده است. این اصطلاح در متون لغوی کهن گاهی با مفاهیم ناوبری و دریانوردی نیز همریشه و مرتبط پنداشته میشود، اما کاربرد اصلی و شهرت جهانی آن به حوزه باستانشناسی بازمیگردد.
در اصطلاح علمی، عین ملاحه نام یک محوطه باستانی بسیار مشهور و کلیدی در منطقه شام (فلسطین) است. این منطقه سکونتگاه انسانهایی از فرهنگ «نطوفی» در حدود ۱۲,۰۰۰ تا ۱۵,۰۰۰ سال پیش بوده و اهمیت آن در تاریخ بشر به قدری است که به عنوان یکی از نخستین شواهد مکتومِ تغییر سبک زندگی انسان از غارنشینی به یکجانشینی و کشاورزی شناخته میشود.
از ویژگیهای منحصربهفرد این محوطه تاریخی، کشف بقایای باستانی است که پیوند عمیق میان انسان و حیوانات را نشان میدهد؛ از جمله قدیمیترین نمونههای دفن مشترک انسان و تولهسگ که تاریخچه اهلیسازی حیوانات را دگرگون کرد. بنابراین، این عبارت در جداول و دانشنامهها هم یک مدخل جغرافیایی-تاریخی و هم یک ترکیب لغوی عربی محسوب میشود.