یعنی چه
«بدهند» صیغه سوم شخص جمع از فعل مضارع التزامی یا امری-درخواستی در زبان فارسی است که از مصدر «دادن» ساخته شده و به معنای اجازه دادن یا خواستن برای بخشش، اعطا، پرداخت یا تسلیم کردن چیزی توسط گروهی از افراد است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [بِ دَ هَند] یا با آوانگاری بینالمللی /bedehand/ است.
در جدول
این کلمه ۵ حرف دارد و در حل جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «ببخشند»، «اعطا کنند» یا «واگذار کنند» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافتار جمله و وجه التزامی یا امری، از ترکیبهای فعلی با give استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی افعال مشتق از ریشههای «عطو» و «أتی» معادل این ساختار فعلی فارسی هستند.
به ترکی
در ترکی استانبولی از ریشه فعل vermek (دادن) برای ساخت این صیغه استفاده میشود.
به فارسی
واژههای مترادف و جایگزین فارسی برای این فعل عبارتند از: ببخشند، ارزانى دارند، بسپارند، تحویل دهند، اهدا کنند و واگذار نمایند.
نماد چیست
به عنوان یک فعل تصریفی، نماد فیزیکی خاصی ندارد؛ اما از نظر مفهومی نشاندهنده کنشِ اعطایی جمعی، ایثار، انفاق، کرم و رویکرد دستوری یا التزامی به مفهوم دهش است.
جمعبندی و توضیح کامل بدهند
واژه «بدهند» یک ساختار فعلی اصیل در زبان فارسی است که به صورت مضارع التزامی یا امری از مصدر «دادن» صرف میشود. این فعل برای صیغه سوم شخص جمع (آنها) به کار میرود و نشاندهنده یک خواسته، الزام، احتمال یا دستور برای منتقل کردن مالکیت، پرداخت مال، یا اعطای یک حق و امتیاز به دیگری است.
از نظر ریشهشناسی، این واژه به ریشه اوستایی و ایران باستان (-dā) بازمیگردد که در زبان پهلوی به صورت dādan تجلی یافته است. ساختار دستوری آن از ترکیب پیشوند فعلی «بـ»، بن مضارع «ده» و شناسه جمع «ـند» تشکیل شده است.
اگرچه خود این لفظ دقیق در متن قرآن وجود ندارد، اما برگردان فارسی بسیاری از افعال انفاق و اعطای مال (مانند ادا کردن جزیه یا زکات) در ترجمههای پهلو به پهلوی قرآن مجید با فعل «بدهند» یا «بپردازند» انجام میشود که نشاندهنده جایگاه کلیدی آن در ادبیات تکلیفی و اخلاقی است.